1455–1485Często pojawia się na egzaminie

Wojna Dwóch Róż: czerwona i biała stają się jedną różą

W połowie XV wieku Anglia przegrywała wojnę stuletnią (Hundred Years War) z Francją. Angielscy możni byli rozgniewani i podzieleni, a król Henryk VI (Henry VI) był słaby i chwilami chory psychicznie. W 1455 roku wybuchła wojna domowa między dwoma możnymi rodami, z których każdy chciał zdobyć angielską koronę:

• rodem Lancasterów (House of Lancaster), którego symbolem była czerwona róża
• rodem Yorków (House of York), którego symbolem była biała róża

Ta wojna znana jest jako Wojna Dwóch Róż (Wars of the Roses). W bitwie pod Bosworth (Battle of Bosworth Field) w 1485 roku zginął król z rodu Yorków Ryszard III (Richard III). Przywódca strony Lancasterów, Henryk Tudor (Henry Tudor), objął tron jako Henryk VII (Henry VII).

Ryszarda III pochowano w pośpiechu w kościele klasztornym w Leicester i z biegiem wieków zapomniano, gdzie dokładnie leży. W 2012 roku archeolodzy znaleźli jego szkielet pod parkingiem w centrum Leicester, a w 2015 roku pochowano go ponownie, tym razem w katedrze w Leicester.

Henryk VII był bystrym człowiekiem. Ożenił się z Elżbietą York (Elizabeth of York), bratanicą Ryszarda III, dzięki czemu dwa rywalizujące rody stały się jednym. Został pierwszym monarchą z dynastii Tudorów. Jego rodowy znak przedstawiał białą różę wewnątrz czerwonej i nazywano go różą Tudorów (Tudor rose). Mówił wszystkim, że York i Lancaster są teraz po tej samej stronie.

Bosworth często uważa się za koniec średniowiecza w Anglii. Ród Henryka VII, Tudorowie, miał rządzić ponad sto lat i dać krajowi nowy Kościół.