XII–XV wiek

Walki za granicą: wyprawy krzyżowe i wojna stuletnia

Anglicy walczyli też za morzem. Wielu rycerzy wzięło udział w wyprawach krzyżowych (Crusades), wojnach, w których chrześcijanie z całej Europy próbowali przejąć kontrolę nad Ziemią Świętą.

Angielscy królowie walczyli też z Francją w wojnie stuletniej (Hundred Years War). Nie daj się zwieść nazwie: w rzeczywistości trwała ona 116 lat. Jej najsłynniejsza bitwa rozegrała się w 1415 roku pod Azincourt (Agincourt). Król Henryk V (Henry V) zwyciężył tam, choć armia francuska była znacznie większa od jego wojska. Mimo to do lat pięćdziesiątych XV wieku Anglicy w zasadzie wycofali się z Francji.

Po wielkim zwycięstwie pod Azincourt Anglia przez pewien czas panowała nad dużą częścią północnej Francji, dopóki losów wojny nie odwróciła wiejska dziewczyna. Nazywała się Joanna d’Arc (Joan of Arc) i mówiła, że słyszy głos Boga, który każe jej ocalić Francję. W 1429 roku, mając około 17 lat, poprowadziła armię, która przerwała oblężenie Orleanu (Orléans), a potem zawiozła następcę francuskiego tronu do Reims, gdzie koronowano go na Karola VII. Rok później została pojmana i wydana Anglikom, a w 1431 roku spalono ją jako heretyczkę w Rouen, gdy miała zaledwie około 19 lat. Po jej śmierci wojna nadal szła Anglii źle. Ponad dwadzieścia lat później Kościół ponownie zbadał jej sprawę i uznał ją za niewinną, a w 1920 roku ogłoszono ją świętą.

Nikt w tamtych czasach nie nazywał jej wojną stuletnią. Francuscy autorzy wymyślili tę nazwę dopiero w XIX wieku, a nazwę „Wojna Dwóch Róż” również nadano dużo później; ludzie, którzy je przeżywali, czuli po prostu, że walki nigdy się nie skończą. Być może czytałeś w internecie, że obraźliwy gest „V” z dwóch palców (wierzchem dłoni do rozmówcy) wymyślili angielscy łucznicy, którzy machali palcami, jakie Francuzi rzekomo obcinali pojmanym łucznikom. To popularna historia, ale żaden zapis z epoki jej nie potwierdza, więc najpewniej jest późniejszą legendą.

Spis treści epoki: 1200–1400