1714–1742

Król z Niemiec i pierwszy premier

Królowa Anna (Queen Anne), ostatnia z monarchów z dynastii Stuartów, nie pozostawiła dzieci. Gdy zmarła w 1714 roku, parlament wybrał na następnego króla niemieckiego księcia: Jerzego I (George I). Dlaczego właśnie jego? Spośród wszystkich krewnych Anny był najbliższym protestantem. Był też pierwszym królem z dynastii hanowerskiej (House of Hanover).

W Szkocji jakobici (Jacobites) nie chcieli go uznać. Woleli widzieć na tronie syna Jakuba II (James II), ale szybko zostali pokonani.

Jerzy I słabo mówił po angielsku, więc w dużej mierze polegał na swoich ministrach. Najważniejszego ministra w parlamencie zaczęto później nazywać premierem (Prime Minister). Pierwszym premierem Brytanii był sir Robert Walpole (Sir Robert Walpole), który sprawował ten urząd w latach 1721–1742.

Walpole dał też Brytanii jej najsłynniejszy adres. Król Jerzy II (George II) chciał mu podarować dom przy Downing Street w Londynie, ale Walpole poprosił, by dom przypisano do urzędu pierwszego lorda skarbu (First Lord of the Treasury), tak aby mogli w nim mieszkać także jego następcy. Wprowadził się w 1735 roku i od tamtej pory 10 Downing Street jest oficjalną siedzibą premiera.

Spis treści epoki: 1700–1800