lata 30.–40. XVI wieku

Walia i Irlandia pod rządami Tudorów

Walia: formalnie połączona z Anglią

Silniejsza władza centralna króla z dynastii Tudorów, Henryka VIII, nie zatrzymała się na granicach Anglii: sięgnęła też do Walii (Wales) i Irlandii (Ireland). Za jego panowania parlament uchwalił ustawy znane jako Akt o rządzie Walii (Act for the Government of Wales). Formalnie połączyły one Walię z Anglią. Od tej pory Walia miała swoich posłów w Izbie Gmin (House of Commons), a jej sądy i prawo zostały zreorganizowane.

Sami Tudorowie byli Walijczykami. Rodzina pochodziła z Anglesey, wyspy u północnych wybrzeży Walii, a w 1485 roku Henryk VII wylądował w południowo-zachodniej Walii i zbierał żołnierzy, maszerując w stronę Bosworth. Rodzina, która związała Walię z Anglią, sama była więc walijska.

Irlandia: Henryk VIII zostaje „królem Irlandii”

W tamtych czasach prawie wszyscy w Irlandii byli katolikami. Henryk VII i Henryk VIII rozszerzyli angielską kontrolę poza Pale (the Pale, obszar wokół Dublina). Henryk VIII przyjął też tytuł króla Irlandii (King of Ireland). Wprowadzono angielskie prawo, a miejscowi przywódcy musieli słuchać lorda namiestnika (Lord Lieutenant), królewskiego zarządcy w Dublinie.

Reformacja wywołała jednak w Irlandii sprzeciw. Anglicy próbowali narzucić Irlandczykom religię protestancką, a do tego wprowadzili angielskie zasady dziedziczenia ziemi. Irlandzcy wodzowie (chieftains, przywódcy klanów) zbuntowali się i nastąpiły lata okrutnych walk.

Spis treści epoki: 1500–1600