1832–1867

Oy hakkını kazanmak: birkaç varlıklı erkekten daha fazla kişiye

Sanayi Devrimi kasabaları insanlarla doldurmuştu, ama kimin oy verebileceğine dair kurallar yüz yılda neredeyse hiç değişmemişti. 18. yüzyılda yalnızca belli miktarda mülke sahip erkekler oy verebiliyordu, kadınlar ise hiç oy veremiyordu. Bazı seçim bölgeleri tek bir zengin ailenin kontrolündeydi; bunlara pocket boroughs ("cep" seçim bölgeleri) deniyordu. Bazılarında ise neredeyse hiç seçmen yoktu; bunlar da rotten boroughs ("çürük" seçim bölgeleri) idi.

Sanayi kasabalarındaki orta sınıflar güçlendi ve siyasette daha çok söz hakkı istemeye başladı. 1832 tarihli Reform Act (Reform Yasası) oy verebilen insanların sayısını büyük ölçüde artırdı. Eski "cep" ve "çürük" seçim bölgelerini kaldırdı ve Parlamentoda kasabalara ve şehirlere daha çok sandalye verdi. O günden sonra siyasi güç kalıcı olarak kırsaldan kasabalara kaydı. Ama oy hakkı hâlâ mülk sahibi olmaya bağlıydı, bu yüzden işçi sınıfı hâlâ oy veremiyordu.

Chartists (Çartistler), işçi sınıfına ve mülk sahibi olmayan diğerlerine oy hakkı istemek için Parlamentoya dilekçeler götürdü. İlk başta başarısız olmuş gibi göründüler, ama 1867'de çıkan bir başka Reform Act şehirlere daha çok sandalye verdi ve oy vermek için gereken mülk miktarını düşürdü. Yine de erkeklerin çoğu hâlâ oy veremiyordu, kadınların ise hiçbiri oy veremiyordu.

Seçmen sayısı arttıkça politikacılar insanları ikna etmeleri gerektiğini anladı ve siyasi partiler sıradan seçmenlere ulaşmak için örgütlenmeye başladı. Her yetişkin erkek ve kadının oy hakkı anlamına gelen universal suffrage (genel oy hakkı) ancak 20. yüzyılda geldi. Kadınların oy hakkını adım adım nasıl kazandığını Kadınlara oy hakkı: 1918 ve 1928 hikâyesinde okuyabilirsiniz.

Dönem içeriği: 1800 – 1900