راهنما

فصل 4: جامعه‌ای مدرن و پویا

محتوا

اوقات فراغت و جاهای دیدنی

زمان مطالعه

حدود 20 دقیقه

پرسش‌ها

17 پرسش

اوقات فراغت و جاهای دیدنی: از کباب یکشنبه تا بیگ بن

ظهر یکشنبه، در آشپزخانه‌های سراسر بریتانیا، تکه‌ای بزرگ از گوشت گاو در فر کباب می‌شود و کنارش سینی‌ای از پودینگ یورکشایر (Yorkshire pudding) است که مثل کاسه‌های کوچک پف کرده‌اند. بعدازظهر، بعضی‌ها به قطعه زمین اجاره‌ای‌شان می‌روند تا سبزی‌ها را از خاک دربیاورند و بعضی دیگر سگشان را به گردش می‌برند. شب هم دوستان در پاب سر کوچه دور هم جمع می‌شوند تا در مسابقه هفتگی پرسش و پاسخ شرکت کنند.

بریتانیایی‌ها اوقات فراغتشان را چگونه می‌گذرانند؟ آزمون ممکن است درباره کدام محدودیت‌های سنی، فیلم‌ها و مکان‌های مشهور بپرسد؟ این فصل دو نیمه دارد. نیمه اول درباره سرگرمی‌های روزمره است و نیمه دوم شما را به گشتی در مشهورترین جاهای دیدنی بریتانیا می‌برد.

باغ‌ها: آخر هفته به سبک بریتانیایی

بسیاری از خانه‌های بریتانیایی باغچه دارند و اینکه کسی نیمی از روز شنبه را به چمن‌زنی یا هرس گل‌های رز بگذراند کاملاً عادی است. کسانی که در خانه جایی برای کاشتن خوراکی ندارند، می‌توانند قطعه زمین کوچک جداگانه‌ای را فقط برای میوه و سبزی اجاره کنند. به این زمین «زمین اجاره‌ای کشاورزی» (allotment) می‌گویند.

نمایشگاه‌های باغبانی و گل همه‌جا برگزار می‌شوند، از رویدادهای بزرگ ملی گرفته تا مسابقه‌های روستایی. در بسیاری از شهرها «مرکز باغبانی» (garden centre) هم هست، فروشگاهی که گیاه و همه‌جور ابزار باغبانی می‌فروشد.

هر یک از چهار ملت باغ‌های مشهور خودش را دارد. خوب است یاد بگیرید هر باغ در کدام ملت است:

• انگلستان (England): کیو گاردنز (Kew Gardens)، سیسینگهرست (Sissinghurst)، هیدکوت (Hidcote)
• اسکاتلند (Scotland): قلعه کریتس (Crathes Castle)، قلعه اینوراری (Inveraray Castle)
• ولز (Wales): باغ بادنانت (Bodnant Garden)
• ایرلند شمالی (Northern Ireland): مانت استوارت (Mount Stewart)

زمین‌های اجاره‌ای کشاورزی دوران اوج خود را در جنگ جهانی دوم (Second World War) داشتند. بریتانیا بخش بزرگی از غذایش را با کشتی وارد می‌کرد و زیردریایی‌های آلمانی بسیاری از این کشتی‌ها را غرق می‌کردند. برای همین دولت کارزاری به نام «برای پیروزی بکارید» (Dig for Victory) به راه انداخت و از مردم خواست پارک‌ها، چمنزارها و حتی باغچه‌های جلوی خانه را به کرت‌های سبزی تبدیل کنند. باغ‌های بزرگ امروز به شکل دیگری گرامی داشته می‌شوند: کیو گاردنز در لندن از سال 2003 در فهرست میراث جهانی است و مجموعه گونه‌های گیاهی آن یکی از بزرگ‌ترین مجموعه‌های روی زمین است.

چهار ملت، چهار گل

هر ملت بریتانیا گل خودش را دارد و مردم گاهی در روز قدیس حامی آن ملت این گل را به لباس می‌زنند:

انگلستان
گل سرخ (rose)

اسکاتلند
گل خار (thistle)

ولز
نرگس زرد (daffodil)

ایرلند شمالی
شبدر (shamrock)

خرید و غذا: چهار ملت، چهار غذا

بیشتر شهرها یک محدوده اصلی خرید دارند که به آن «مرکز شهر» (town centre) می‌گویند. مراکز خرید سرپوشیده هم رایج‌اند، چه در وسط شهر و چه در حاشیه آن. بیشتر مغازه‌ها در بریتانیا هفت روز هفته باز هستند، هرچند معمولاً یکشنبه‌ها و در تعطیلات رسمی ساعت کاری کوتاه‌تری دارند. در بسیاری از شهرها یک یا چند روز در هفته بازاری هم برپا می‌شود که فروشندگانش از پشت غرفه‌ها همه‌جور چیزی می‌فروشند.

بریتانیایی‌ها آشپزی را دوست دارند و اغلب دوستانشان را برای غذا به خانه دعوت می‌کنند. به لطف تاریخی طولانی و جمعیتی بسیار گوناگون، مردم بریتانیا غذاهای بسیار متنوعی می‌خورند. با این حال هر یک از چهار ملت یک «غذای شاخص» دارد و این غذاها از موضوع‌های محبوب آزمون‌اند:

• انگلستان: کباب گوشت گاو (roast beef) با سیب‌زمینی، سبزیجات و پودینگ یورکشایر (Yorkshire pudding). پودینگ یورکشایر با وجود اسمش دسر نیست: خمیری آبکی از آرد، تخم‌مرغ و شیر است که در فر داغ پخته می‌شود. ماهی و سیب‌زمینی سرخ‌کرده (Fish and chips) هم از غذاهای محبوب است.
• ولز: کیک ولزی (Welsh cakes)، کیک‌های کوچک و پهنی از آرد، ادویه و میوه خشک که می‌شود آن‌ها را گرم یا سرد خورد.
• اسکاتلند: هگیس (haggis): دل و جگر و دیگر اندام‌های داخلی گوسفند، پیه (چربی سفت)، پیاز و بلغور جو دوسر که همه با هم درون معده گوسفند پخته می‌شوند.
• ایرلند شمالی: اولستر فرای (Ulster fry)، بشقابی بزرگ که همه چیزش سرخ‌کرده است: تخم‌مرغ، بیکن و سوسیس، پودینگ سیاه و سفید، قارچ و گوجه‌فرنگی، به‌علاوه نان سیب‌زمینی و نان سودا.

مردم این غذاها را جدی می‌گیرند. در سال 2008 انجمن سلطنتی شیمی (Royal Society of Chemistry)، نیمه‌شوخی، اعلام کرد که هر چیزی که ارتفاعش کمتر از 4 اینچ (حدود 10 سانتی‌متر) باشد نمی‌تواند پودینگ یورکشایر نامیده شود. هگیس پیوند نزدیکی با شاعر اسکاتلندی رابرت برنز (Robert Burns) دارد که شعری با عنوان Address to a Haggis («خطاب به هگیس») سروده است؛ در شب برنز (Burns Night)، یعنی سالروز تولد او در 25 ژانویه، این شعر را پیش از بریدن هگیس با صدای بلند می‌خوانند.

سینما: از چاپلین تا 007

بریتانیا در داستان سینمای مدرن نقش بزرگی داشته است. نخستین نمایش‌های عمومی فیلم در بریتانیا در سال 1896 برگزار شد و رفتن به سینما خیلی زود به سرگرمی‌ای بسیار محبوب تبدیل شد. فیلم‌سازان بریتانیایی از همان آغاز به خاطر جلوه‌های ویژه هوشمندانه‌شان شناخته می‌شدند و این هنوز هم از کارهایی است که بریتانیا به‌خوبی از پسش برمی‌آید.

از دوران فیلم‌های صامت، بازیگران بریتانیایی هم در بریتانیا و هم در آمریکا کار کرده‌اند. مشهورترین نمونه سر چارلز «چارلی» چاپلین (Sir Charles "Charlie" Chaplin) است: شخصیت او در فیلم‌های صامت، یک ولگرد (tramp) بی‌خانمان با کلاه لبه‌دار گرد و عصا، او را به ستاره هالیوود تبدیل کرد.

دهه 1930 دوران طلایی استودیوهای فیلم‌سازی بریتانیا بود. از کارگردانان برجسته آن دوره سر الکساندر کوردا (Sir Alexander Korda) و سر آلفرد هیچکاک (Sir Alfred Hitchcock) بودند. هیچکاک بعدها به هالیوود رفت و تا زمان مرگش در سال 1980 کارگردانی مهم باقی ماند. در جنگ جهانی دوم، فیلم‌های بریتانیایی مانند In Which We Serve به بالا نگه داشتن روحیه مردم کمک کردند. بعدها کارگردانانی مانند سر دیوید لین (Sir David Lean) و ریدلی اسکات (Ridley Scott) هم در بریتانیا و هم در خارج از آن بسیار موفق بودند.

هیچکاک، که در لندن به دنیا آمده بود، عادت مشهوری داشت: در فیلم‌هایی که کارگردانی می‌کرد یکی دو ثانیه ظاهر می‌شد، مثلاً در نقش رهگذری که با جعبه یک ساز موسیقی سوار قطار می‌شود. طرفدارانش هنوز هم از پیدا کردن جای او لذت می‌برند.

دهه‌های 1950 و 1960 اوج فیلم‌های کمدی بریتانیا بود. نمونه‌های کلاسیک آن The Ladykillers و Passport to Pimlico هستند و کمی بعد مجموعه Carry On آمد.

امروز بسیاری از فیلم‌هایی که در بریتانیا ساخته می‌شوند با پول شرکت‌های کشورهای دیگر تهیه می‌شوند، اما از مهارت و استعداد بریتانیایی بهره می‌برند. شماری از موفق‌ترین فیلم‌های تاریخ در بریتانیا ساخته شده‌اند، از جمله هری پاتر (Harry Potter) و جیمز باند (James Bond)، دو مجموعه از پرفروش‌ترین مجموعه‌های فیلم همه دوران‌ها. استودیوی ایلینگ (Ealing Studios) در لندن می‌گوید قدیمی‌ترین استودیوی فیلم‌سازی جهان است که هرگز از کار نایستاده است.

بریتانیا هنوز هم در جلوه‌های ویژه و پویانمایی به‌خصوص قوی است. برای نمونه، نیک پارک (Nick Park) چهار جایزه اسکار برده است که سه تای آن‌ها برای فیلم‌های والاس و گرومیت (Wallace and Gromit) بوده است.

در میان بازیگران، ریچارد برتون (Richard Burton)، دیوید نیون (David Niven)، سر رکس هریسون (Sir Rex Harrison) و سر لارنس اولیویه (Sir Laurence Olivier) همگی در فیلم‌های پرطرفدار بسیاری بازی کردند. از برندگان بریتانیایی اسکار در سال‌های اخیر می‌توان به کیت وینسلت (Kate Winslet)، کالین فرث (Colin Firth)، تیلدا سوئینتن (Tilda Swinton)، دیم جودی دنچ (Dame Judi Dench) و سر آنتونی هاپکینز (Sir Anthony Hopkins) اشاره کرد.

نسخه بریتانیایی اسکار، جوایز فیلم آکادمی بریتانیا (British Academy Film Awards) است که هر سال از سوی BAFTA (آکادمی هنرهای فیلم و تلویزیون بریتانیا) اهدا می‌شود.

فیلم‌های کلاسیک بریتانیایی

به خاطر بسپارید که دیوید لین دو فیلم از این فهرست را کارگردانی کرده است (Brief Encounter و Lawrence of Arabia) و قدیمی‌ترین آن‌ها فیلم The 39 Steps ساخته هیچکاک است.

طنز بریتانیایی: از دلقک‌های دربار تا مانتی پایتون

شوخی کردن، دست انداختن صاحبان قدرت و خندیدن به خود بخش بزرگی از منش بریتانیایی است. این سنت پیشینه‌ای طولانی دارد:

• قرون وسطی: پادشاهان و اشراف ثروتمند یک دلقک درباری (jester) نگه می‌داشتند که کارش لطیفه گفتن و سر به سر گذاشتن با اهل دربار بود.
• بعدها شکسپیر (Shakespeare) شخصیت‌های کمیک را وارد نمایشنامه‌هایش کرد.
• قرن هجدهم: کاریکاتورهای سیاسی که سیاستمداران سرشناس را مسخره می‌کردند رواج یافت. گاهی حتی پادشاه یا ملکه و خانواده سلطنتی هم هدف بودند.
• قرن نوزدهم: مجله‌های طنز (مجله‌هایی که چهره‌های عمومی را به سخره می‌گیرند) پدید آمدند. مشهورترینشان پانچ (Punch) بود که نخستین بار در دهه 1840 منتشر شد. روزنامه‌ها هنوز هم کاریکاتور سیاسی چاپ می‌کنند و مجله‌هایی مانند پرایوت آی (Private Eye) سنت طنز را ادامه می‌دهند.

پیش از آنکه بیشتر مردم تلویزیون داشته باشند، یکی از تفریحات محبوب شبانه رفتن به موزیک‌هال (music hall) بود، نمایشی متنوع از آواز و اجراهای گوناگون که کمدین‌ها جاذبه اصلی آن بودند. برخی از هنرمندانی که در دهه‌های 1940 و 1950 کارشان را در موزیک‌هال‌ها آغاز کردند، بعدها ستاره تلویزیون شدند، مانند زوج کمدی مورکم و وایز (Morecambe and Wise).

سپس کمدی تلویزیونی سبک‌های خودش را پیدا کرد:

• کمدی موقعیت (sitcom، کوتاه‌شده "situation comedy"): معمولاً درباره زندگی خانوادگی یا آدم‌ها در محل کار، و هنوز هم بسیار محبوب.
• برنامه‌های طنز سیاسی: از دهه 1960، That Was The Week That Was؛ در دهه‌های 1980 و 1990، Spitting Image.
• در سال 1969، Monty Python's Flying Circus («سیرک پرنده مانتی پایتون») نوعی کمدی کاملاً تازه و سوررئال آورد.
• استندآپ کمدی (stand-up comedy)، که در آن یک کمدین برای تماشاگران حاضر در سالن لطیفه می‌گوید، اخیراً دوباره بسیار پرطرفدار شده است.

تلویزیون، رادیو و مجوز تلویزیون

بریتانیا شبکه‌های تلویزیونی فراوانی دارد. بعضی از آن‌ها را می‌توانید رایگان تماشا کنید و بعضی دیگر اشتراک پولی لازم دارند. از برنامه‌های محبوب، سریال‌های طولانی و قدیمی مانند Coronation Street و EastEnders هستند.

هر ملت برنامه‌های خودش را هم دارد. اسکاتلند برنامه‌های خودش و یک شبکه به زبان گیلیک (Gaelic) دارد؛ ولز یک شبکه به زبان ولزی (Welsh) دارد؛ و ایرلند شمالی هم برنامه‌های خودش را دارد که برخی از آن‌ها به زبان گیلیک ایرلندی است.

شبکه ولزی‌زبان S4C است که در سال 1982 آغاز به کار کرد، و شبکه گیلیک اسکاتلندی BBC Alba است که در سال 2008 راه افتاد (Alba در زبان گیلیک به معنای اسکاتلند است).

برای تماشای تلویزیون مجوز لازم است

این موضوع بسیاری از تازه‌واردان را شگفت‌زده می‌کند. در بریتانیا اگر تلویزیون، رایانه یا هر دستگاه دیگری دارید که با آن برنامه‌های تلویزیونی تماشا می‌کنید، باید مجوز تلویزیون (TV licence) بخرید.

• یک مجوز همه دستگاه‌های یک خانه را پوشش می‌دهد.
• استثنا: در خانه‌ای مشترک که افراد اتاق‌های جداگانه اجاره کرده‌اند و هر کدام قرارداد اجاره جداگانه خودش را دارد، هر نفر به مجوز جداگانه نیاز دارد.
• افراد بالای 75 سال می‌توانند برای مجوز رایگان درخواست بدهند و نابینایان 50% تخفیف می‌گیرند.
• تماشای تلویزیون بدون مجوز ممکن است تا £1,000 جریمه داشته باشد.

هزینه مجوز صرف BBC، سازمان پخش همگانی بریتانیا، می‌شود که هم برنامه تلویزیونی و هم برنامه رادیویی می‌سازد. BBC بزرگ‌ترین سازمان پخش در جهان است. بخشی از بودجه‌اش از دولت می‌آید، اما از دولت مستقل است. شبکه‌های تلویزیونی دیگر عمدتاً با آگهی و حق اشتراک اداره می‌شوند.

رادیو هم به همین شکل است. ایستگاه‌های ملی و محلی وجود دارند؛ برخی فقط یک نوع موسیقی پخش می‌کنند و برخی به زبان ولزی یا گیلیک برنامه دارند. هزینه رادیو BBC از مجوز تلویزیون تأمین می‌شود و ایستگاه‌های دیگر به آگهی متکی‌اند.

شبکه‌های اجتماعی

بسیاری از مردم بریتانیا از شبکه‌های اجتماعی مانند Facebook و Twitter استفاده می‌کنند تا با دوستانشان در تماس باشند، قرار دیدار بگذارند و عکس، ویدیو و نظرهایشان را به اشتراک بگذارند. بسیاری هم وقتی بیرون از خانه‌اند با تلفن همراهشان از آن‌ها استفاده می‌کنند.

پاب، لاتاری و حیوانات خانگی: سن‌ها را به خاطر بسپارید

پاب‌ها و کلوب‌های شبانه

پاب (pub، کوتاه‌شده "public house") در قلب زندگی اجتماعی بریتانیا جای دارد. بسیاری از مردم دوست دارند دوستانشان را آنجا ببینند و بیشتر محله‌ها پاب خودشان را دارند که به آن «لوکال» (local) می‌گویند و مردم به‌طور طبیعی در آن دور هم جمع می‌شوند. مسابقه پرسش و پاسخ پاب (pub quiz) بسیار محبوب است، و بیلیارد (pool) و دارت (darts) بازی‌های سنتی پاب هستند.

بیشتر پاب‌ها ساعت 11 صبح و یکشنبه‌ها ظهر درهایشان را باز می‌کنند. کلوب‌های شبانه، که موسیقی و رقص دارند، دیرتر از پاب‌ها باز و بسته می‌شوند. ساعت کار را دارنده مجوز فروش نوشیدنی الکلی (licensee) تعیین می‌کند.

شرط‌بندی و لاتاری

بسیاری از مردم بریتانیا دوست دارند روی نتیجه یک مسابقه ورزشی یا رویدادی دیگر شرط ببندند و در بسیاری از جاها کازینو هم هست. برای ورود به دفتر شرط‌بندی یا باشگاه قمار باید 18 سال داشته باشید. لاتاری ملی (National Lottery) هم هست که هر هفته قرعه‌کشی دارد: با خرید بلیت یا کارت خراشیدنی می‌توانید در آن شرکت کنید. افراد زیر 16 سال اجازه خرید بلیت لاتاری ملی را ندارند.

حیوانات خانگی

بسیاری از مردم بریتانیا گربه یا سگ دارند، برای همدم بودن یا صرفاً چون از مراقبت از حیوانات لذت می‌برند. قانون می‌گوید:

• بدرفتاری با حیوان خانگی یا رها کردن و بی‌توجهی به آن غیرقانونی است.
• در مکان‌های عمومی، هر سگ باید قلاده‌ای داشته باشد که نام و نشانی صاحبش روی آن باشد.
• صاحبان سگ باید در مکان‌های عمومی سگشان را کنترل کنند و کثیفی آن را تمیز کنند.

واکسن و درمان حیوانات را دامپزشک (vet) انجام می‌دهد. اگر توان پرداخت هزینه دامپزشک را ندارید، خیریه‌هایی هستند که می‌توانند کمک کنند.

به دل طبیعت: پارک‌های ملی و نشنال تراست

روستاها و طبیعت بریتانیا پر از کوره‌راه‌های عمومی است و برای دوچرخه‌سواری کوهستان، صخره‌نوردی و کوه‌پیمایی هم عالی است. انگلستان، ولز و اسکاتلند روی هم 15 پارک ملی دارند. هر کدام منطقه‌ای حفاظت‌شده از طبیعت است که همه می‌توانند از آن دیدن کنند و مردم در آن زندگی و کار هم می‌کنند و به نگهداری از چشم‌انداز کمک می‌کنند. همین آن‌ها را با پارک‌های ملی بسیاری از کشورهای دیگر متفاوت می‌کند که حفاظت‌شده‌اند اما کسی در آن‌ها زندگی نمی‌کند.

بریتانیا شمار بسیار زیادی موزه هم دارد، از مجموعه‌های کوچک محلی تا موزه‌های بزرگ ملی. بیشتر جاهای دیدنی مشهور کشور به روی بازدیدکنندگان باز است، معمولاً با پرداخت هزینه ورودی.

بخش بزرگی از طبیعت و بسیاری از مکان‌های تاریخی را دو خیریه نگهداری می‌کنند و به روی مردم باز نگه می‌دارند:

• نشنال تراست (National Trust) که انگلستان، ولز و ایرلند شمالی را پوشش می‌دهد.
• نشنال تراست اسکاتلند (National Trust for Scotland) که اسکاتلند را پوشش می‌دهد.

این دو از ساختمان‌های مهم، سواحل و طبیعت حفاظت می‌کنند. نشنال تراست در سال 1895 به دست سه داوطلب بنیان گذاشته شد و امروز به کمک بیش از 61,000 داوطلب متکی است.

آن سه بنیان‌گذار عبارت بودند از اصلاحگر اجتماعی اکتاویا هیل (Octavia Hill)، حقوقدان سر رابرت هانتر (Sir Robert Hunter) و کشیش هاردویک رانزلی (Hardwicke Rawnsley). رانزلی در منطقه دریاچه‌ها زندگی می‌کرد و دوستش بئاتریکس پاتر (Beatrix Potter)، نویسنده کتاب‌های پیتر خرگوشه، بعدها مزرعه‌های بسیاری در آنجا خرید و هنگام مرگ همه را به نشنال تراست بخشید.

نُه مکان دیدنی که باید بشناسید

شناختن نُه مکان مشهور ارزشش را دارد. اگر آن‌ها را بر اساس ملت دسته‌بندی کنید، راحت‌تر به خاطر می‌مانند: پنج مکان در انگلستان، دو مکان در اسکاتلند، و یک مکان در ولز و یکی در ایرلند شمالی.

انگلستان: سه مکان دیدنی لندن

بیگ بن (Big Ben)، به معنای دقیق کلمه، لقب ناقوس بزرگ درون ساعت ساختمان پارلمان (Houses of Parliament) در لندن است، هرچند بسیاری این نام را برای کل ساعت به کار می‌برند. این ساعت بیش از 150 سال قدمت دارد. در سال 2012 برج آن به مناسبت جشن الماس (Diamond Jubilee)، یعنی شصتمین سال پادشاهی الیزابت دوم (Elizabeth II)، برج الیزابت (Elizabeth Tower) نام گرفت.

لندن آی (London Eye) چرخ و فلک دیدبانی غول‌پیکری در ساحل جنوبی (South Bank) رود تیمز است که 443 فوت (135 متر) ارتفاع دارد. این چرخ در اصل به عنوان بخشی از جشن‌های بریتانیا برای هزاره جدید (سال 2000) ساخته شد و هنوز هم در مرکز آتش‌بازی‌های سال نو قرار دارد.

ویلیام فاتح (William the Conqueror، ویلیام یکم) پس از آنکه در سال 1066 پادشاه شد، نخستین برج لندن (Tower of London) را ساخت. نگهبانان یومن (Yeoman Warders)، که اغلب «بیف‌ایتر» (Beefeaters) نامیده می‌شوند، بازدیدکنندگان را در برج می‌گردانند و تاریخ طولانی آن را توضیح می‌دهند. بازدیدکنندگان در آنجا جواهرات سلطنتی (Crown Jewels) را هم می‌توانند ببینند.

در برج همیشه دست‌کم شش کلاغ سیاه نگهداری می‌شود. افسانه‌ای می‌گوید اگر کلاغ‌ها روزی برج را ترک کنند، پادشاهی فرو می‌پاشد؛ برای همین نگهبان ویژه‌ای از آن‌ها مراقبت می‌کند. این فقط یک افسانه است، اما این سنت هنوز هم رعایت می‌شود.

انگلستان: پروژه ایدن و منطقه دریاچه‌ها

پروژه ایدن (Eden Project) در جنوب غربی انگلستان، در کورنوال (Cornwall)، قرار دارد. «بیوم‌ها»ی آن (biomes) مانند گلخانه‌های غول‌پیکری هستند که پر از گیاهانی از همه نقاط جهان‌اند. این مکان علاوه بر اینکه جای دیدنی است، یک خیریه هم هست که در بسیاری از کشورها پروژه‌های زیست‌محیطی و اجتماعی اجرا می‌کند.

منطقه دریاچه‌ها (Lake District) بزرگ‌ترین پارک ملی انگلستان است و 885 مایل مربع (2,292 کیلومتر مربع) دریاچه و کوهستان را در بر می‌گیرد. کوه‌نوردان، پیاده‌روها و قایق‌رانان عاشق آن‌اند. بزرگ‌ترین دریاچه آن ویندرمیر (Windermere) است. در سال 2007، بینندگان تلویزیون وست‌واتر (Wastwater) را «منظره محبوب بریتانیا» برگزیدند.

اسکاتلند: قلعه ادینبرو و لاک لوموند

قلعه ادینبرو (Edinburgh Castle) بر افق شهر سایه انداخته است و تاریخ آن به اوایل قرون وسطی برمی‌گردد. امروز نگهداری این قلعه بر عهده هیستوریک اسکاتلند (Historic Scotland)، یکی از سازمان‌های دولت اسکاتلند، است.

پارک ملی لاک لوموند و تروساکس (Loch Lomond and the Trossachs National Park) در غرب اسکاتلند است و 720 مایل مربع (1,865 کیلومتر مربع) وسعت دارد. خودِ لاک لوموند بزرگ‌ترین پهنه آب شیرین در خاک اصلی بریتانیا و احتمالاً شناخته‌شده‌ترین بخش این پارک است.

ولز: اسنودونیا

اسنودونیا (Snowdonia) پارکی ملی در شمال ولز است که 838 مایل مربع (2,170 کیلومتر مربع) وسعت دارد. شناخته‌شده‌ترین بخش آن اسنودن (Snowdon)، بلندترین کوه ولز، است.

ایرلند شمالی: گذرگاه غول

گذرگاه غول (Giant's Causeway) در ساحل شمال شرقی ایرلند شمالی قرار دارد. این مکان انبوهی از ستون‌های سنگی است که حدود 50 میلیون سال پیش از گدازه آتشفشانی پدید آمده‌اند، و افسانه‌های بسیاری درباره چگونگی شکل‌گیری آن وجود دارد.

افسانه توضیح پرشورتری دارد. فین مک‌کول (Finn McCool)، غول ایرلندی، این جاده سنگی را روی دریا ساخت تا به جنگ یک غول اسکاتلندی برود، اما وقتی دید رقیبش چقدر از او بزرگ‌تر است، به خانه گریخت و از همسرش خواست او را مثل نوزاد لباس بپوشاند. غول اسکاتلندی با یک نگاه به آن «نوزاد» عظیم به این نتیجه رسید که پدرش باید بسیار ترسناک باشد و به اسکاتلند گریخت و در راه جاده را خرد کرد. زمین‌شناسان می‌گویند گدازه هنگام سرد شدن جمع شد و ترک خورد و این ستون‌ها شکل گرفتند.

خلاصه فصل