در یک شب شنبه در هر ماه سپتامبر، تالار سلطنتی آلبرت در لندن پر از مردمی می‌شود که پرچم تکان می‌دهند و همراه ارکستر ترانه «سرزمین امید و شکوه» (Land of Hope and Glory) را می‌خوانند. آهنگ این «سرود ملی دوم» بیش از صد سال پیش به صورت یک مارش، ساخته آهنگسازی از شهر ووستر، زاده شد. او چه کسی بود؟
این فصل بخش «هنر و فرهنگ» (Arts and culture) از فصل 4 راهنما را دنبال می‌کند. هیچ بخش دیگری این همه نام و اثر را در خود جا نداده است: آهنگسازان، نمایشنامه‌ها، نقاشان، بناها، طراحان، نویسندگان و شاعران. پرسش‌های آزمون اغلب می‌پرسند چه کسی چه چیزی را نوشت یا ساخت، به همین دلیل بیشتر بخش‌های زیر یک جدول مرجع سریع از نام‌ها، رشته‌ها و شناخته‌شده‌ترین آثار دارند. فیلم و کمدی بریتانیایی زیر عنوان «اوقات فراغت» می‌آیند، پس آنها را در فصل اوقات فراغت و جاهای دیدنی پیدا می‌کنید.
موسیقی: از پرامز تا بیتلز
موسیقی در بریتانیا گستره بسیار وسیعی دارد، از کلاسیک تا پاپ امروزی، و در سراسر کشور سالن‌های کنسرت و رویدادهای موسیقی وجود دارد.
شناخته‌شده‌ترین رویداد موسیقی کلاسیک پرامز (The Proms) است: هر تابستان، هشت هفته کنسرت ارکستری در چند مکان، که یکی از آنها تالار سلطنتی آلبرت (Royal Albert Hall) در لندن است. از سال 1927 این فصل کنسرت‌ها را بی‌بی‌سی (BBC) برگزار می‌کند. کنسرت پایانی، «شب آخر پرامز» (Last Night of the Proms)، معروف‌ترین آنهاست و مانند کنسرت‌های دیگر از تلویزیون پخش می‌شود.
این نام کوتاه‌شده «کنسرت‌های پرومناد» (promenade concerts) است و promenade یعنی قدم زدن. وقتی این کنسرت‌ها در سال 1895 آغاز شد، صندلی‌های وسط سالن را برداشتند تا مردم بتوانند بلیت ارزان بخرند و هنگام گوش دادن بایستند یا قدم بزنند. امروز هم وسط تالار سلطنتی آلبرت هنوز برای «پرامرها» (Prommers) با بلیت ایستاده نگه داشته می‌شود.
آهنگسازان کلاسیک در یک نگاه
پاسخ پرسش آغاز فصل الگار است. هفت آهنگساز را باید بشناسید و رایج‌ترین پرسش این است که کدام قطعه مال کیست:
هنری پرسل (Henry Purcell) 1659 تا 1695
نوازنده ارگ در کلیسای وست‌مینستر (Westminster Abbey). آثارش شامل موسیقی کلیسایی و اپرا بود و صدایی آفرید که آشکارا بریتانیایی و متفاوت از موسیقی دیگر نقاط اروپا بود. تأثیر او بر آهنگسازان بریتانیایی هنوز هم شنیده می‌شود.
جرج فردریک هندل (George Frederick Handel) 1685 تا 1759
در آلمان به دنیا آمد، در بریتانیا ساکن شد و در سال 1727 شهروند بریتانیا شد. برای جرج اول (George I) قطعه Water Music («موسیقی آب») را نوشت و برای پسر او، جرج دوم (George II)، قطعه Music for the Royal Fireworks («موسیقی برای آتش‌بازی سلطنتی») را. گروه‌های کر اغلب اوراتوریوی او (قطعه‌ای طولانی برای کر و ارکستر)، Messiah («مسیح»)، را به‌ویژه در ایام عید پاک اجرا می‌کنند.
گوستاو هولست (Gustav Holst) 1874 تا 1934
قطعه The Planets («سیارات») را نوشت که هر موومان آن درباره یکی از سیارات منظومه شمسی است. او یکی از موومان‌ها، Jupiter («مشتری»)، را به آهنگ سرود I vow to thee my country («ای میهن، با تو پیمان می‌بندم») تبدیل کرد که اغلب در کلیساهای بریتانیا خوانده می‌شود.
سِر ادوارد الگار (Sir Edward Elgar) 1857 تا 1934
در ووستر (Worcester) انگلستان به دنیا آمد. بیشتر به خاطر Pomp and Circumstance Marches («مارش‌های شکوه و جلال») شناخته می‌شود. مارش شماره 1، معروف به Land of Hope and Glory، معمولاً در شب آخر پرامز نواخته می‌شود.
رالف وان ویلیامز (Ralph Vaughan Williams) 1872 تا 1958
برای ارکستر و کر آهنگ ساخت. موسیقی او وام زیادی به ترانه‌های محلی سنتی انگلیسی دارد.
سِر ویلیام والتون (Sir William Walton) 1902 تا 1983
آثارش از موسیقی فیلم تا اپرا را در بر می‌گیرد و برای تاج‌گذاری جرج ششم (George VI) و الیزابت دوم (Elizabeth II) مارش نوشت. شناخته‌شده‌ترین قطعه‌هایش Façade («نما») است که بعدها باله شد، و Belshazzar's Feast («ضیافت بلشصر»)، اثری برای یک گروه کر بزرگ.
بنجامین بریتن (Benjamin Britten) 1913 تا 1976
بیش از همه به خاطر اپراهایش معروف است، مانند Peter Grimes («پیتر گرایمز») و Billy Budd («بیلی باد»). اثر او A Young Person's Guide to the Orchestra («راهنمای ارکستر برای جوانان») آهنگی از پرسل را برمی‌دارد و با آن بخش‌های مختلف ارکستر را یکی‌یکی معرفی می‌کند. او همچنین جشنواره آلدبرو (Aldeburgh festival) را در سافک بنیان گذاشت که هنوز یک رویداد مهم بین‌المللی است.
موسیقی سلطنتی هندل از همان آغاز جمعیت زیادی را جذب کرد. در یک غروب تابستانی سال 1717، جرج اول با قایق سلطنتی روی رود تیمز حرکت می‌کرد و حدود 50 نوازنده روی قایقی دیگر Water Music را می‌نواختند؛ می‌گویند پادشاه آن‌قدر از آن خوشش آمد که دستور داد دست کم سه بار نواخته شود. وقتی موسیقی Royal Fireworks در سال 1749 تمرین عمومی داشت، گفته می‌شود بیش از ده هزار نفر آمدند و کالسکه‌ها سه ساعت روی پل لندن گیر کردند.
آزمونک
Since 1927, which organisation has run the Proms, the summer season of orchestral concerts?
پرسش به فارسیاز سال 1927 کدام سازمان پرامز، فصل تابستانی کنسرت‌های ارکستری، را برگزار می‌کند؟ A: نشنال تراست (National Trust) B: بی‌بی‌سی C: شورای هنر (Arts Council) D: خانه اپرای سلطنتی (Royal Opera House)
بی‌بی‌سی از سال 1927 پرامز را برگزار می‌کند، به همین دلیل کنسرت‌ها از تلویزیون پخش می‌شوند. نشنال تراست از بناهای تاریخی و مناظر روستایی نگهداری می‌کند؛ در فصل بعد با آن آشنا میشوید.
آزمونک
Which TWO pieces of music were written by George Frederick Handel?
پرسش به فارسیکدام دو قطعه موسیقی را جرج فردریک هندل نوشت؟ A: «موسیقی آب» B: «سیارات» C: «موسیقی برای آتش‌بازی سلطنتی» D: «مارش‌های شکوه و جلال»
هندل Water Music را برای جرج اول و Music for the Royal Fireworks را برای جرج دوم نوشت. The Planets اثر هولست است و Pomp and Circumstance Marches اثر الگار. یک کمک حافظه: هر دو قطعه هندل برای یک پادشاه ساخته شدند، یکی روی آب و یکی با آتش‌بازی.
آزمونک
Which composer wrote the opera Peter Grimes and started the Aldeburgh festival in Suffolk?
پرسش به فارسیکدام آهنگساز اپرای «پیتر گرایمز» را نوشت و جشنواره آلدبرو را در سافک بنیان گذاشت؟ A: هنری پرسل B: ویلیام والتون C: بنجامین بریتن D: گوستاو هولست
بریتن به خاطر اپراهایش، به‌ویژه Peter Grimes و Billy Budd، شناخته می‌شود و جشنواره آلدبرو را بنیان گذاشت. اثر او Young Person's Guide to the Orchestra بر پایه موسیقی پرسل است، برای همین این دو نام اغلب در یک پرسش با هم می‌آیند.
موسیقی پاپ، سالن‌ها و جشنواره‌ها
از قرن بیستم، موسیقی فولک، جاز، پاپ و راک همه در بریتانیا شکوفا شده‌اند. سه دلیل وجود دارد که پاپ بریتانیایی چنین تأثیر بزرگی بر بقیه جهان گذاشته است: انگلیسی در سراسر جهان صحبت می‌شود، بریتانیا با بسیاری از کشورها پیوندهای فرهنگی دارد، و بریتانیایی‌ها خلاق و نوآور هستند.
از دهه 1960 به بعد، موسیقی پاپ یکی از مهم‌ترین هدیه‌های بریتانیا به فرهنگ جهان بوده است. بیتلز (The Beatles) و رولینگ استونز (The Rolling Stones) هنوز هم بر موسیقی در داخل و خارج تأثیر می‌گذارند (فصل بریتانیا پس از 1945 را ببینید). بعدها جنبش پانک (Punk) در اواخر دهه 1970 آمد، و گروه‌های پسرانه و دخترانه دهه 1990.
سالن‌های بزرگ: در لندن، ورزشگاه ومبلی (Wembley Stadium) و اُ تو (The O2، در گرینویچ، در جنوب شرقی شهر)؛ در گلاسگو، مرکز اس‌ای‌سی (SEC Centre).
جشنواره‌های تابستانی هر سال در سراسر بریتانیا برگزار می‌شوند. گلستونبری (Glastonbury) معروف‌ترین آنهاست؛ جشنواره‌های دیگر جشنواره جزیره وایت (Isle of Wight Festival) و کریم‌فیلدز (Creamfields)، جشنواره‌ای برای موسیقی رقص، هستند. گروه‌های پرآوازه در کنار هنرمندان تازه‌کار روی صحنه می‌روند.
آیستدفود ملی ولز (National Eisteddfod of Wales): جشنواره فرهنگی سالانه موسیقی، رقص، هنر و اجراهای تازه، بیشتر به زبان ولزی. چند مسابقه مهم برای شعر به زبان ولزی هم در آن برگزار می‌شود.
جایزه مرکوری (Mercury Prize): هر سپتامبر به بهترین آلبوم از بریتانیا و ایرلند داده می‌شود.
جوایز بریت (Brit Awards): مراسم سالانه اهدای جوایز با رشته‌های بسیار، برای نمونه بهترین خواننده انفرادی بریتانیایی و بهترین گروه بریتانیایی.
تئاتر: وست اند، «تله موش» و پانتومیم
بیشتر شهرهای بریتانیا یک تئاتر دارند، از تماشاخانه‌های بزرگ تا استودیوهای بسیار کوچک. تئاترها بخش مهمی از زندگی محلی‌اند و گروه‌های حرفه‌ای و آماتور در آنها نمایش اجرا می‌کنند. وست اند (West End) لندن، که «سرزمین تئاتر» (Theatreland) هم نامیده می‌شود، به‌ویژه معروف است. نمایش جنایی-معمایی دیم آگاتا کریستی (Dame Agatha Christie) به نام The Mousetrap («تله موش») از سال 1952 در وست اند روی صحنه است. هیچ نمایش دیگری در تاریخ چنین دوره اجرای نخستِ طولانی‌ای نداشته است.
در پایان هر اجرا، بازیگران از تماشاگران می‌خواهند هویت قاتل را راز نگه دارند. در سال 1974 این نمایش از تئاتر امبسدورز (Ambassadors Theatre) به تئاتر سنت مارتین (St Martin's Theatre) در همسایگی آن منتقل شد؛ چون هیچ وقفه‌ای در کار نبود، همچنان همان دوره اجرا به حساب آمد.
موزیکال‌ها: از گیلبرت و سالیوان تا لوید وبر
بریتانیا سنت قوی‌ای در تئاتر موزیکال دارد. در قرن نوزدهم، گیلبرت و سالیوان (Gilbert and Sullivan) اپراهای کمیک بسیاری نوشتند که فرهنگ عامه و سیاست روزگار خود را دست می‌انداختند. نمونه‌ها: HMS Pinafore، The Pirates of Penzance («دزدان دریایی پنزنس») و The Mikado («میکادو»). گروه‌های حرفه‌ای و آماتور هنوز هم آنها را اجرا می‌کنند. بیشترشان نخستین بار در تئاتر ساووی (Savoy Theatre) لندن اجرا شدند، که در سال 1881 نخستین ساختمان عمومی جهان شد که سراسر با نور برق روشن می‌شد.
نامی تازه‌تر آهنگساز اندرو لوید وبر (Andrew Lloyd Webber) است که موزیکال‌هایش در سراسر جهان پرطرفدار بوده‌اند. او با ترانه‌سرا (نویسنده شعر ترانه‌ها) تیم رایس (Tim Rice) نمایش‌های Jesus Christ Superstar («عیسی مسیح ابرستاره») و Evita («اویتا») را نوشت، و از دیگر نمایش‌های او می‌توان به Cats («گربه‌ها») و The Phantom of the Opera («شبح اپرا») اشاره کرد.
پوستری از سال 1885 برای The Mikado اثر گیلبرت و سالیوان، که سه خواهر داستان را نشان می‌دهد.
National Library of Scotland, Weir Collection، public domain، از طریق Wikimedia Commons
پانتومیم و فرینج ادینبرو
یکی از سنت‌های بسیار بریتانیایی پانتومیم (pantomime) است. در ایام کریسمس بسیاری از تئاترها یک «پَنتو» (panto) روی صحنه می‌برند: کمدی‌ای سبک و شاد با آواز، بر پایه یک قصه پریان و برای همه اعضای خانواده. یکی از شخصیت‌های سنتی آن «دیم» (the Dame) است، پیرزنی که نقشش را یک مرد بازی می‌کند. اغلب یک اسب یا گاو پانتومیم هم هست که دو بازیگر با یک لباس مشترک آن را بازی می‌کنند. از تماشاگران انتظار می‌رود با صدای بلند همراهی کنند: وقتی شخصیت بدجنس آهسته پشت سر قهرمان می‌آید، همه فریاد می‌زنند: «پشت سرته!» (He's behind you!)
هر تابستان پایتخت اسکاتلند میزبان جشنواره ادینبرو (Edinburgh Festival) است که در واقع مجموعه‌ای از جشنواره‌های هنری و فرهنگی است. بزرگ‌ترین و شناخته‌شده‌ترین بخش آن فرینج جشنواره ادینبرو (Edinburgh Festival Fringe)، یا به‌سادگی «فرینج»، است. این بخش بیشتر تئاتر و کمدی است و بسیاری از نمایش‌هایش تجربی‌اند. برای تاریخ کمدی بریتانیایی و کمدی تلویزیونی، فصل اوقات فراغت و جاهای دیدنی را ببینید.
فرینج بدون دعوت‌نامه آغاز شد. وقتی جشنواره بین‌المللی ادینبرو نخستین بار در سال 1947 برگزار شد، هشت گروه تئاتر که دعوت نشده بودند به هر حال آمدند و در «حاشیه» (fringe) جشنواره اجرا کردند. اصطلاح «تئاتر حاشیه‌ای» (fringe theatre؛ تئاتر کوچک و تجربی) هم از همین‌جا آمده است.
مهم‌ترین جوایز تئاتر جوایز لارنس اولیویه (Laurence Olivier Awards) است که هر سال در لندن اهدا می‌شود، با رشته‌هایی مانند بهترین کارگردان، بهترین بازیگر مرد و بهترین بازیگر زن. این جوایز نام خود را از سِر لارنس اولیویه (Sir Laurence Olivier؛ بعدها لرد اولیویه) گرفته‌اند، بازیگری بریتانیایی که بیش از همه به خاطر نقش‌های بسیارش در آثار شکسپیر به یاد مانده است.
آزمونک
Is the statement below TRUE or FALSE?
Agatha Christie's play The Mousetrap opened in the West End in 1952, and no show in history has had a longer first run.
پرسش به فارسیآیا جمله زیر درست (TRUE) است یا نادرست (FALSE)؟ جمله: نمایش «تله موش» اثر آگاتا کریستی در سال 1952 در وست اند آغاز شد و هیچ نمایشی در تاریخ دوره اجرای نخستِ طولانی‌تری نداشته است.
درست. The Mousetrap از سال 1952 اجرا می‌شود، طولانی‌ترین دوره اجرای نخست در میان همه نمایشها. سه چیز را به خاطر بسپارید: کریستی، وست اند، 1952.
آزمونک
Which TWO of these were written by Gilbert and Sullivan?
پرسش به فارسیکدام دو اثر از این‌ها را گیلبرت و سالیوان نوشتند؟ A: «گربه‌ها» B: HMS Pinafore C: «اویتا» D: «میکادو»
HMS Pinafore و The Mikado اپراهای کمیک قرن نوزدهمی گیلبرت و سالیوان هستند. Cats و Evita موزیکالهای قرن بیستمی اندرو لوید وبر هستند. راه ساده برای جدا کردنشان: قدیمیها مال گیلبرت و سالیواناند و تازهترها مال لوید وبر.
آزمونک
Is the statement below TRUE or FALSE?
The Edinburgh Festival Fringe takes place every summer, and most of its shows are theatre and comedy.
پرسش به فارسیآیا جمله زیر درست (TRUE) است یا نادرست (FALSE)؟ جمله: فرینج جشنواره ادینبرو هر تابستان برگزار می‌شود و بیشتر نمایش‌های آن تئاتر و کمدی هستند.
درست. فرینج بزرگ‌ترین و شناخته‌شده‌ترین بخش جشنواره ادینبرو است که هر تابستان در پایتخت اسکاتلند برگزار می‌شود. نمایش‌های آن بیشتر تئاتر و کمدیاند و بسیاری از آنها تجربی هستند.
هنر: از چهره‌نگاری‌های سلطنتی تا جایزه ترنر
در قرون وسطی، موضوع بیشتر آثار هنری دینی بود: نقاشی‌هایی روی دیوار کلیساها و تصویرهایی در کتاب‌های دینی. بخش بزرگی از آنها پس از اصلاحات دینی (Reformation) نابود شد، اما پس از آن خانواده‌های ثروتمند شروع به جمع‌آوری انواع دیگر نقاشی و مجسمه کردند.
در قرن‌های شانزدهم و هفدهم، بسیاری از نقاشانی که در بریتانیا کار می‌کردند از کشورهای دیگر آمده بودند. نمونه‌ها هانس هولبین (Hans Holbein) است که چهره هنری هشتم (Henry VIII) را کشید (فصل خاندان تودور را ببینید)، و سِر آنتونی ون دایک (Sir Anthony Van Dyck) که چهره چارلز اول (Charles I) را کشید (فصل خاندان استوارت را ببینید). تنها از قرن هجدهم بود که هنرمندان بومی بریتانیایی، به‌ویژه نقاشان چهره و منظره، شناخته شدند.
آثار هنرمندان بریتانیایی و بین‌المللی را می‌توانید در گالری‌های سراسر کشور ببینید. لندن گالری ملی (The National Gallery)، تیت مدرن (Tate Modern) و تیت بریتانیا (Tate Britain) را دارد؛ کاردیف موزه ملی (National Museum) را؛ و ادینبرو گالری ملی اسکاتلند (Scottish National Gallery) را.
جایزه ترنر (Turner Prize) در سال 1984 برای گرامی‌داشت هنر معاصر (هنری که امروز ساخته می‌شود) آغاز شد. نام آن از نقاش، جوزف ترنر (Joseph Turner)، گرفته شده است. هر سال چهار اثر به فهرست نهایی راه می‌یابند و در تیت بریتانیا به نمایش گذاشته می‌شوند، و سپس برنده اعلام می‌شود. این جایزه یکی از معتبرترین جوایز هنرهای تجسمی به شمار می‌رود. از برندگان پیشین می‌توان به دیمین هرست (Damien Hirst) و ریچارد رایت (Richard Wright) اشاره کرد. خود ترنر روی اسکناس پلاستیکی £20 بانک انگلستان، که از سال 2020 منتشر شد، همراه با یکی از نقاشی‌هایش دیده می‌شود.
نقاشان و مجسمه‌سازان در یک نگاه
توماس گینزبرو (Thomas Gainsborough) 1727 تا 1788
نقاش چهره‌ای که اغلب مدل‌هایش را در منظره روستا یا باغ قرار می‌داد.
دیوید آلن (David Allan) 1744 تا 1796
نقاشی اسکاتلندی که بیشتر به خاطر چهره‌نگاری شناخته می‌شود. یکی از آثار معروفش The Origin of Painting («پیدایش نقاشی») است.
جوزف ترنر (Joseph Turner) 1775 تا 1851
نقاش منظره‌ای بسیار تأثیرگذار با سبکی مدرن. منظره‌نگاری را معتبرتر کردن به او نسبت داده می‌شود.
جان کانستبل (John Constable) 1776 تا 1837
نقاش منظره، معروف به خاطر صحنه‌هایی از دره ددهام (Dedham Vale) در مرز سافک و اسکس، در شرق انگلستان.
پیش‌رافائلی‌ها (The Pre-Raphaelites)
جنبش هنری مهمی از نیمه دوم قرن نوزدهم. نقاشان آن موضوع‌های دینی یا ادبی را انتخاب می‌کردند و با جزئیات ظریف و رنگ‌های روشن می‌کشیدند. اعضای برجسته آن دانته گابریل روزتی (Dante Gabriel Rossetti)، هولمن هانت (Holman Hunt) و سِر جان میلی (Sir John Millais) بودند.
سِر جان لیوری (Sir John Lavery) 1856 تا 1941
نقاش چهره بسیار موفقی از ایرلند شمالی. از جمله مدل‌هایش اعضای خانواده سلطنتی بودند.
هنری مور (Henry Moore) 1898 تا 1986
مجسمه‌ساز انگلیسی، معروف به خاطر مجسمه‌های بزرگ و انتزاعی برنزی.
جان پتس (John Petts) 1914 تا 1991
هنرمندی ولزی، شناخته‌شده برای حکاکی و شیشه رنگی (ویترای). پس از بمب‌گذاری در کلیسایی در بیرمنگام، آلاباما، در آمریکا در سال 1963، او برای آن کلیسا پنجره‌ای از شیشه رنگی طراحی کرد که هزینه‌اش با کمک‌های هزاران نفر از مردم ولز پرداخت شد.
لوسین فروید (Lucian Freud) 1922 تا 2011
نقاشی بریتانیایی متولد آلمان که بیشتر به خاطر چهره‌نگاری شناخته می‌شود.
دیوید هاکنی (David Hockney) متولد 1937
چهره‌ای کلیدی در جنبش پاپ آرت (pop art) در دهه 1960، و هنوز هم تأثیرگذار.
نقاشی The Hay Wain («گاری علف»، 1821) اثر کانستبل، اطراف آسیاب فلتفورد (Flatford Mill) روی رود استور در سافک، نزدیک دره ددهام، را نشان می‌دهد. این نقاشی در گالری ملی لندن نگهداری می‌شود.
John Constable، public domain، از طریق Wikimedia CommonsOphelia («اوفلیا»، 1851 تا 1852) اثر نقاش پیش‌رافائلی، میلی. موضوع آن از نمایشنامه Hamlet («هملت») شکسپیر گرفته شده و این نقاشی در تیت بریتانیا است. ببینید هر برگ با چه دقتی کشیده شده و رنگ‌ها چقدر روشن‌اند. میلی برای کشیدن آن، مدلش الیزابت سیدال (Elizabeth Siddal) را چند روز با لباس کامل در وانی پر از آب خواباند. او سرماخوردگی بسیار سختی گرفت و پدرش به میلی نامه نوشت و £50 برای پرداخت هزینه پزشک خواست.
John Everett Millais، public domain، از طریق Wikimedia Commons
آزمونک
Which painter is best known for his landscapes of Dedham Vale, on the border of Suffolk and Essex?
پرسش به فارسیکدام نقاش بیشتر به خاطر منظره‌هایش از دره ددهام، در مرز سافک و اسکس، شناخته می‌شود؟ A: توماس گینزبرو B: جوزف ترنر C: دیوید هاکنی D: جان کانستبل
دره ددهام یعنی کانستبل. ترنر هم منظره میکشید، اما او را به خاطر سبک مدرنش و بالا بردن جایگاه منظره‌نگاری به یاد می‌آورند. گینزبرو به خاطر چهره‌نگاری و هاکنی به خاطر پاپ آرت شناخته می‌شوند.
آزمونک
Is the statement below TRUE or FALSE?
Lucian Freud was a Scottish painter who is best known for his landscapes.
پرسش به فارسیآیا جمله زیر درست (TRUE) است یا نادرست (FALSE)؟ جمله: لوسین فروید نقاشی اسکاتلندی بود که بیشتر به خاطر منظره‌هایش شناخته می‌شود.
نادرست. فروید نقاشی بریتانیایی متولد آلمان بود و به خاطر چهره‌نگاری معروف است. چهره‌نگار اسکاتلندیای که باید به خاطر بسپارید دیوید آلن است.
آزمونک
What kind of work does the Turner Prize celebrate?
پرسش به فارسیجایزه ترنر چه نوع اثری را گرامی می‌دارد؟ A: هنر معاصر B: بهترین رمان یک نویسنده از کشورهای مشترک‌المنافع C: اجراهای تئاتر در لندن D: موسیقی کلاسیک
جایزه ترنر، که در سال 1984 بنیان گذاشته شد و نامش از جوزف ترنر گرفته شده، برای هنر معاصر است. جایزه رمان، جایزه من بوکر برای ادبیات داستانی (Man Booker Prize for Fiction) است و جوایز تئاتر لندن، جوایز لارنس اولیویه.
معماری: از قلعه‌های نورمن تا احیای گوتیک
بناهای بریتانیا غنی و گوناگون‌اند. این تصویر سبک اصلی هر دوره را نشان می‌دهد:
سبک‌های معماری بریتانیا به ترتیب تاریخ. زیر هر تصویر معماران و بناهایی آمده‌اند که ممکن است در آزمون بیایند.
قرون وسطی: کلیساهای جامع و کلیساهای بسیاری ساخته شد و بسیاری از آنها هنوز پابرجا هستند، برای نمونه کلیساهای جامع دورهام (Durham)، لینکلن (Lincoln)، کانتربری (Canterbury) و سالزبری (Salisbury). برج سفید (White Tower) در برج لندن نمونه خوبی از برج اصلی قلعه نورمن (برجی مستحکم در مرکز قلعه) است؛ ویلیام فاتح (William the Conqueror، ویلیام اول) دستور ساخت آن را داد.
عمارت‌های روستایی: وقتی روستاها آرام‌تر و زمین‌داران ثروتمندتر شدند، خانه‌هایشان هم باشکوه‌تر شد. عمارت‌های روستایی بزرگی مانند هاردویک هال (Hardwick Hall) در دربی‌شر پدید آمد و یک سبک معماری بریتانیایی شروع به شکل گرفتن کرد. این عمارت در دهه 1590 ساخته شد، زمانی که شیشه کالایی تجملی بود، و با این حال پنجره‌های بسیار زیادی دارد؛ مردم محل درباره‌اش شعری ساختند: «هاردویک هال، شیشه‌اش از دیوارش بیشتر» (Hardwick Hall, more glass than wall).
قرن هفدهم: ایناگو جونز (Inigo Jones) هنگام طراحی خانه ملکه (Queen's House) در گرینویچ و تالار ضیافت (Banqueting House) در وایت‌هال لندن به معماری کلاسیک (بناهای یونان و روم باستان) نظر داشت. بعدتر در همان قرن، سِر کریستوفر رن (Sir Christopher Wren) شکلی بریتانیایی از سبک‌های پرتزئینی که در اروپا رایج بود پدید آورد؛ شناخته‌شده‌ترین نمونه آن کلیسای جامع سنت پال جدید است (فصل خاندان استوارت را ببینید). تالار ضیافت فقط برای جشن نبود: در سال 1649 چارلز اول درست بیرون آن اعدام شد.
قرن هجدهم: طرح‌های ساده‌تر مد شد. معمار اسکاتلندی رابرت آدام (Robert Adam) سبک‌های معماری را در بریتانیا، اروپا و آمریکا شکل داد. او هم فضای درونی بناها و هم نمای بیرونی آنها را طراحی می‌کرد، مانند دامفریز هاوس (Dumfries House) در اسکاتلند. ایده‌های او الهام‌بخش معماران در باث (Bath) و جاهای دیگر شد؛ رویال کرسنت (Royal Crescent) در آنجا نمونه خوبی است. البته در واقع جان وود جوان (John Wood the Younger) آن را طراحی کرد. ایده‌های آدام فقط بر معماران باث تأثیر گذاشت، پس فرض نکنید که او آن را ساخته است.
قرن نوزدهم: سبک گوتیک (gothic) قرون وسطی دوباره مد شد. با رشد شهرها، بسیاری از بناهای عمومی بزرگ به این سبک ساخته شدند، مانند ساختمان پارلمان (Houses of Parliament)، ایستگاه سنت پنکراس (St Pancras Station) و تالارهای شهر در شهرهایی مانند منچستر و شفیلد.
قرن بیستم: سِر ادوین لاتینز (Sir Edwin Lutyens) در سراسر امپراتوری بریتانیا تأثیرگذار بود. او دهلی نو (New Delhi) را به عنوان مقر حکومت هند طراحی کرد. پس از پایان جنگ جهانی اول، او یادبودهای جنگ را در بسیاری از نقاط جهان طراحی کرد، از جمله سنوتاف (Cenotaph) در وایت‌هال. مراسم ملی روز یادبود هر سال در آنجا با حضور ملکه، سیاستمداران و سفیران خارجی برگزار می‌شود (فصل آداب و رسوم را ببینید).
امروز: شرکت‌هایی که معماران مدرن بریتانیایی بنیان گذاشته‌اند پروژه‌های بزرگی در بریتانیا و سراسر جهان انجام می‌دهند. سه نام که باید بدانید: سِر نورمن فاستر (Sir Norman Foster، متولد 1935)، لرد ریچارد راجرز (Lord Richard Rogers، متولد 1933) و دیم زها حدید (Dame Zaha Hadid، 1950 تا 2016). شرکت حدید پس از مرگ او کارش را ادامه داده است. شاید آثارشان را دیده باشید: فاستر در طراحی ورزشگاه ومبلی جدید نقش داشت (فصل ورزش را ببینید)، راجرز گنبد هزاره (Millennium Dome) را طراحی کرد که امروز با نام اُ تو (The O2) شناخته می‌شود، و حدید مرکز ورزش‌های آبی المپیک 2012 لندن را طراحی کرد.
نمای گوتیک آجر قرمز ایستگاه سنت پنکراس و هتل سابق میدلند گرند (Midland Grand Hotel): نمونه‌ای کلاسیک از احیای گوتیک قرن نوزدهم. این ایستگاه در دهه 1960 نزدیک بود تخریب شود، اما کارزاری به رهبری کسانی از جمله شاعر، جان بتجمن (John Betjeman)، آن را نجات داد. اکنون مجسمه‌ای برنزی از او درون ایستگاه هست، و او یکی از شاعرانی است که در پایان این فصل هم می‌آید.
عکس: mgaylard (www.mgaylard.co.uk)، CC BY 2.0، از طریق Wikimedia Commons
باغ‌ها و طراحی منظره
بریتانیا به باغ‌ها و منظره‌هایش به همان اندازه بناهایش افتخار می‌کند. نام بزرگ قرن هجدهملنسلوت «کیپبیلیتی» براون (Lancelot 'Capability' Brown) است. او زمین‌های پارک‌مانند املاک روستایی را با چمن‌زارهای گسترده، دسته‌های درخت و دریاچه‌ها از نو شکل داد تا طبیعی به نظر برسند، گویی هیچ‌کس برایشان نقشه نکشیده است. معروف بود که به مالکان می‌گفت زمینشان «قابلیت‌های» (capabilities) زیادی دارد، و لقبش از همین‌جا آمد. بعدها گرترود جکیل (Gertrude Jekyll) اغلب با لاتینز همکاری می‌کرد و دور خانه‌هایی که او طراحی می‌کرد باغ‌های رنگارنگ می‌ساخت.
باغ هنوز بخش مهمی از خانه‌های بریتانیایی است. هر سال نمایشگاه گل چلسی (Chelsea Flower Show) طرح‌های باغ از بریتانیا و دیگر نقاط جهان را به نمایش می‌گذارد.
آزمونک
Which of the following statements is correct?
پرسش به فارسیکدام یک از جمله‌های زیر درست است؟ A: سِر کریستوفر رن پس از جنگ جهانی اول سنوتاف را در وایت‌هال طراحی کرد. B: سِر ادوین لاتینز پس از جنگ جهانی اول سنوتاف را در وایت‌هال طراحی کرد.
سنوتاف را در قرن بیستم لاتینز طراحی کرد، که دهلی نو را هم طراحی کرده بود. رن معمار قرن هفدهم بود و بیش از 200 سال پیش از جنگ جهانی اول کار می‌کرد؛ معروف‌ترین بنای او کلیسای جامع سنت پال است.
آزمونک
Which TWO of these buildings were built in the 19th-century revival of the gothic style?
پرسش به فارسیکدام دو بنا از این‌ها در دوره احیای سبک گوتیک در قرن نوزدهم ساخته شدند؟ A: ساختمان پارلمان B: خانه ملکه در گرینویچ C: ایستگاه سنت پنکراس D: رویال کرسنت در باث
ساختمان پارلمان و ایستگاه سنت پنکراس هر دو بناهای گوتیک قرن نوزدهم هستند. خانه ملکه به سبک کلاسیک قرن هفدهمی ایناگو جونز است و رویال کرسنت در باث متعلق به طرح‌های ساده‌تر قرن هجدهم است.
طراحی و مد: از مبلمان تا مینی‌ژوپ
بریتانیا طراحان بزرگ بسیاری پرورش داده است. سه نفر در رشته‌های مختلف برجسته‌اند، در کنار سه طراح مد اخیر:
توماس چیپندیل (Thomas Chippendale)
طراح مبلمان در قرن هجدهم.
کلاریس کلیف (Clarice Cliff)
ظروف سفالی (سرامیک) را به سبک آرت دکو (Art Deco) طراحی کرد.
هر یک از این نام‌ها داستانی دارد. مری کوانت را اغلب «مادر مینی‌ژوپ» می‌نامند، چون آن را در لندنِ دهه 1960 مد کرد، هرچند اینکه واقعاً چه کسی آن را اختراع کرد محل بحث است. وست‌وود در دهه 1970 پانک را وارد مد کرد، که به جنبش پانک در بخش موسیقی بالا ربط دارد. و کانران در سال 1964 فروشگاه هبیتات (Habitat) را باز کرد و طراحی مدرن را به خانه‌های معمولی آورد.
آزمونک
Clarice Cliff is remembered as a designer of what?
پرسش به فارسیکلاریس کلیف را به عنوان طراح چه چیزی به یاد می‌آورند؟ A: مبلمان قرن هجدهم B: فضاهای داخلی قرن بیستم C: پنجره‌های شیشه رنگی D: سرامیک آرت دکو
کلاریس کلیف سرامیک به سبک آرت دکو طراحی می‌کرد. توماس چیپندیل مبلمان قرن هجدهم را طراحی می‌کرد، سِر ترنس کانران طراح داخلی قرن بیستم بود، و جان پتس هنرمندی ولزی بود که به خاطر شیشه رنگی شناخته می‌شود.
ادبیات: جایزه نوبل، شرلوک هولمز و هری پاتر
ادبیات بریتانیا پیشینه‌ای طولانی و بسیار محترم دارد. چند نویسنده بریتانیایی جایزه نوبل ادبیات را برده‌اند، از جمله رمان‌نویس سِر ویلیام گلدینگ (Sir William Golding)، شاعر شیمس هینی (Seamus Heaney) و نمایشنامه‌نویس هارولد پینتر (Harold Pinter).
نویسندگان دیگر به خاطر داستان‌های عامه‌پسند محبوب‌اند. مردم سراسر جهان داستان‌های کارآگاهی آگاتا کریستی را می‌خوانند، و یان فلمینگ (Ian Fleming) در رمان‌هایش جیمز باند (James Bond) را آفرید. در سال 2003، رمان The Lord of the Rings («ارباب حلقه‌ها») اثر جی. آر. آر. تالکین (JRR Tolkien) در یک رأی‌گیری به عنوان محبوب‌ترین رمان کشور انتخاب شد.
جایزه من بوکر برای ادبیات داستانی (Man Booker Prize for Fiction) از سال 1968هر سال به بهترین رمان نویسنده‌ای از کشورهای مشترک‌المنافع (Commonwealth)، ایرلند یا زیمبابوه داده می‌شود. از برندگان آن می‌توان به ایان مک‌یوان (Ian McEwan)، هیلاری منتل (Hilary Mantel) و جولیان بارنز (Julian Barnes) اشاره کرد.
نویسندگان در یک نگاه
جین آستین (Jane Austen) 1775 تا 1817
رمان‌نویس انگلیسی: Pride and Prejudice («غرور و تعصب»)، Sense and Sensibility («عقل و احساس»). او درباره ازدواج و زندگی خانوادگی می‌نوشت و از بسیاری از کتاب‌هایش سریال تلویزیونی یا فیلم ساخته شده است.
چارلز دیکنز (Charles Dickens) 1812 تا 1870
Oliver Twist («الیور توئیست»)، Great Expectations («آرزوهای بزرگ»). مردم هنوز نام شخصیت‌های او را در گفت‌وگوی روزمره به کار می‌برند: یک «اسکروج» (Scrooge) آدمی خسیس است، و یک «آقای مکاوبر» (Mr Micawber) کسی است که همیشه امیدوار است.
رابرت لویی استیونسون (Robert Louis Stevenson) 1850 تا 1894
بزرگسالان و کودکان هنوز کتاب‌هایش را می‌خوانند: Treasure Island («جزیره گنج»)، Kidnapped («ربوده‌شده»)، Dr Jekyll and Mr Hyde («دکتر جکیل و آقای هاید»).
توماس هاردی (Thomas Hardy) 1840 تا 1928
رمان‌نویس و شاعر. شناخته‌شده‌ترین رمان‌هایش درباره زندگی روستایی هستند: Far from the Madding Crowd («دور از اجتماع خشمگین»)، Jude the Obscure («جود گمنام»).
سِر آرتور کانن دویل (Sir Arthur Conan Doyle) 1859 تا 1930
پزشک اسکاتلندی و نویسنده، معروف به خاطر داستان‌های شرلوک هولمز (Sherlock Holmes)، یکی از نخستین کارآگاهان ادبیات داستانی.
ایولین وا (Evelyn Waugh) 1903 تا 1966
رمان‌های هجوآمیز (رمان‌هایی که جامعه را دست می‌اندازند) نوشت، مانند Decline and Fall («زوال و سقوط») و Scoop («خبر داغ»). معروف‌ترین کتابش احتمالاً Brideshead Revisited («بازگشت به برایدزهد») است.
سِر کینگزلی ایمیس (Sir Kingsley Amis) 1922 تا 1995
رمان‌نویس و شاعر انگلیسی که بیش از 20 رمان نوشت. شناخته‌شده‌ترین آنها Lucky Jim («جیم خوش‌شانس») است.
گراهام گرین (Graham Greene) 1904 تا 1991
رمان‌هایش اغلب از ایمان دینی او شکل می‌گرفت: Brighton Rock («صخره برایتون»)، The Heart of the Matter («جان کلام»)، Our Man in Havana («مأمور ما در هاوانا») و The Honorary Consul («کنسول افتخاری»).
جی. کی. رولینگ (J K Rowling) متولد 1965
کتاب‌های کودکانه Harry Potter («هری پاتر») او در سراسر جهان بسیار محبوب بوده‌اند. او اکنون برای بزرگسالان هم رمان می‌نویسد.
چند تا از این نویسندگان داستانی همراه خود دارند. اسکروج شخصیت اصلی A Christmas Carol («سرود کریسمس») دیکنز است، و آقای مکاوبر از David Copperfield («دیوید کاپرفیلد») می‌آید، جایی که مدام می‌گوید بالاخره چیزی «پیدا می‌شود». کانن دویل در ادینبرو پزشکی خواند و گفته می‌شود قدرت مشاهده تیزبینانه شرلوک هولمز بر پایه یکی از استادانش، دکتر جوزف بل (Dr Joseph Bell)، ساخته شده است. و ایولین وا مرد بود (Evelyn در انگلیسی بیشتر نام زنانه است)؛ و برای اینکه موضوع گیج‌کننده‌تر شود، نام همسر اولش هم ایولین بود و دوستانشان آنها را «ایولینِ مرد» (He-Evelyn) و «ایولینِ زن» (She-Evelyn) صدا می‌زدند.
آزمونک
Which author created the characters Scrooge and Mr Micawber?
پرسش به فارسیکدام نویسنده شخصیت‌های اسکروج و آقای مکاوبر را آفرید؟ A: چارلز دیکنز B: توماس هاردی C: جین آستین D: ایولین وا
هر دو شخصیت‌های دیکنز هستند. اگر کسی را «اسکروج» بنامند یعنی در خرج کردن پول خسیس است، و «مکاوبر» کسی است که هیچوقت از امید به بهتر شدن اوضاع دست نمیکشد.
آزمونک
Which of the following statements is correct?
پرسش به فارسیکدام یک از جمله‌های زیر درست است؟ A: «هری پاتر» اثر جی. کی. رولینگ در سال 2003 به عنوان محبوب‌ترین رمان ملت انتخاب شد. B: «ارباب حلقه‌ها» اثر جی. آر. آر. تالکین در سال 2003 به عنوان محبوب‌ترین رمان ملت انتخاب شد.
The Lord of the Rings تالکین در رأی‌گیری سال 2003 برای محبوب‌ترین رمان ملت اول شد. کتاب‌های Harry Potter رولینگ کتاب‌های کودکانهای هستند که در سراسر جهان محبوب شدند.
آزمونک
What kind of work wins the Man Booker Prize for Fiction?
پرسش به فارسیچه نوع اثری جایزه من بوکر برای ادبیات داستانی را می‌برد؟ A: یک اثر هنر معاصر B: یک رمان C: یک نمایش در وست اند D: یک فیلم بریتانیایی
جایزه من بوکر برای ادبیات داستانی هر سال یک رمان را انتخاب می‌کند؛ نویسنده میتواند بریتانیایی، ایرلندی، زیمبابوهای یا از یکی دیگر از کشورهای مشترک‌المنافع باشد. هیلاری منتل، جولیان بارنز و ایان مک‌یوان همه آن را برده‌اند. هنر معاصر جایزه ترنر را دارد، تئاتر جوایز لارنس اولیویه را، و فیلم جوایز بفتا (BAFTA) را.
آزمونک
Which writer created the detective Sherlock Holmes?
شرلوک هولمز، یکی از نخستین کارآگاهان ادبیات داستانی، را سِر آرتور کانن دویل، پزشک و نویسنده اسکاتلندی، آفرید. آگاتا کریستی هم به خاطر داستان‌های کارآگاهی معروف است، که ممکن است گیجکننده باشد، اما هولمز مال کانن دویل است. یان فلمینگ جیمز باند را آفرید و توماس هاردی درباره زندگی روستایی نوشت.
شاعران بریتانیایی: از بیوولف تا گوشه شاعران
شعر بریتانیا از غنی‌ترین شعرهای جهان است. اینجا دوره به دوره آن را می‌بینید:
دوران آنگلوساکسون: منظومه بلند Beowulf («بیوولف») داستان قهرمانی را می‌گوید که با هیولاها می‌جنگد. مردم هنوز هم آن را به انگلیسی امروزی ترجمه می‌کنند.
قرون وسطی: از شعرهایی که از این دوران باقی مانده‌اند می‌توان به Canterbury Tales («قصه‌های کانتربری») اثر چاسر (Chaucer) (فصل قرون وسطی را ببینید) و Sir Gawain and the Green Knight («سِر گاوین و شوالیه سبز») اشاره کرد که درباره شوالیه‌ای در دربار شاه آرتور (King Arthur) است.
شکسپیر: او علاوه بر نمایشنامه، سونت‌های (sonnet) بسیاری نوشت، شعرهایی که باید دقیقاً 14 سطر داشته باشند، و چند شعر بلندتر (فصل خاندان تودور را ببینید).
پس از گسترش اندیشه‌های پروتستان: برخی شاعران از دین الهام گرفتند، مانند جان میلتون (John Milton) که Paradise Lost («بهشت گمشده») را نوشت. وقتی آن را می‌نوشت نابینا بود، پس کل شعر را با صدای بلند می‌گفت و دیگران آن را می‌نوشتند.
الهام‌گرفته از طبیعت: شاعرانی مانند ویلیام وردزورث (William Wordsworth). سِر والتر اسکات (Sir Walter Scott) شعرهایش را بر پایه اسکاتلند و داستان‌ها و ترانه‌های کهن سرزمین‌های مرزی اسکاتلند و انگلستان سرود. او رمان هم نوشت که بسیاری از آنها در اسکاتلند می‌گذرند.
قرن نوزدهم، زمانی که شعر بسیار محبوب بود: ویلیام بلیک (William Blake) و جان کیتس (John Keats)؛ لرد بایرون (Lord Byron) و پرسی شلی (Percy Shelley)؛ آلفرد لرد تنیسون (Alfred Lord Tennyson)؛ و زن و شوهر شاعر، رابرت و الیزابت براونینگ (Robert and Elizabeth Browning).
جنگ جهانی اول: بسیاری از شاعران درباره آنچه در جنگ دیدند و حس کردند نوشتند، برای نمونه ویلفرد اوون (Wilfred Owen) و زیگفرید ساسون (Siegfried Sassoon).
دوران اخیرتر: از شاعران محبوب می‌توان به تد هیوز (Ted Hughes)، جان میسفیلد (John Masefield)، سِر جان بتجمن (Sir John Betjeman) و سِر والتر دلامر (Sir Walter de la Mare) اشاره کرد.
بسیاری از معروف‌ترین شاعران در گوشه شاعران (Poets' Corner) در کلیسای وست‌مینستر به خاک سپرده شده‌اند یا یادبودی در آنجا دارند.
نخستین صفحه تنها نسخه باقی‌مانده از Beowulf که حدود سال 1000 نوشته شده است. نشانه‌های سوختگی لبه‌ها از آتش‌سوزی یک کتابخانه در لندن در سال 1731 است. این نسخه اکنون در کتابخانه بریتانیا (British Library) نگهداری می‌شود. یکی از کسانی که بعدها این شعر را به انگلیسی امروزی ترجمه کرد شیمس هینی، برنده جایزه نوبل که پیش‌تر از او نام بردیم، بود؛ ترجمه او در سال 1999 منتشر شد و پرفروش شد.
British Library, Cotton MS Vitellius A XV، public domain، از طریق Wikimedia Commons
پنج شعری که باید بشناسید
دانستن پنج شعر ارزشش را دارد، و ممکن است پرسشی یک سطر را به شما بدهد و بپرسد چه کسی آن را سروده است. فقط کافی است بدانید هر کدام چگونه شروع می‌شود و شاعرش کیست:
"Oh, to be in England"
رابرت براونینگ (Robert Browning، 1812 تا 1889)، Home Thoughts from Abroad («اندیشه‌های وطن از دیار غربت»): شاعر، دور از خانه، دلتنگ انگلستان در ماه آوریل است، وقتی برگ‌های تازه روی درختان نارون باز می‌شوند و سهره‌ای در باغ میوه آواز می‌خواند.
"She walks in beauty, like the night"
لرد بایرون (Lord Byron، 1788 تا 1824)، She Walks in Beauty («او در زیبایی گام برمی‌دارد»): ستایش زنی که مانند شبی بی‌ابر و پرستاره است، و زیباترین جلوه‌های تاریکی و روشنایی با هم در چهره و چشمانش جمع شده‌اند.
"I wandered lonely as a cloud"
ویلیام وردزورث (William Wordsworth، 1770 تا 1850)، The Daffodils («گل‌های نرگس»): شاعر که مانند ابری تنها سرگردان است، ناگهان به انبوهی از نرگس‌های زرین برمی‌خورد.
"Tyger! Tyger! burning bright"
ویلیام بلیک (William Blake، 1757 تا 1827)، The Tyger («ببر»): شاعر با ببری سخن می‌گوید که در جنگلی تاریک می‌درخشد و می‌پرسد چه دستی می‌توانسته چیزی چنین ترسناک و چنین بی‌نقص بیافریند.
"What passing-bells for these…"
ویلفرد اوون (Wilfred Owen، 1893 تا 1918)، Anthem for Doomed Youth («سرودی برای جوانان محکوم به مرگ»): سربازانی که مانند حیوان در میدان نبرد کشته می‌شوند، در مراسم خاکسپاری‌شان صدای ناقوس کلیسا ندارند، فقط غرش خشمگین توپ‌ها را.
دو تا از این شعرها به لحظه‌هایی واقعی گره خورده‌اند. نرگس‌های وردزورث واقعی بودند: در سال 1802 او و خواهرش دوروتی (Dorothy) گستره بزرگی از آنها را کنار دریاچه اولزواتر (Ullswater) در منطقه دریاچه‌ها (Lake District) دیدند. اوون در 4 نوامبر 1918، یک هفته پیش از پایان جنگ جهانی اول، کشته شد و مادرش تلگرام خبر مرگ او را در روز آتش‌بس (Armistice Day) دریافت کرد، در حالی که ناقوس کلیساها برای جشن صلح به صدا درآمده بودند.
آزمونک
Which poet wrote the line 'I wandered lonely as a cloud'?
پرسش به فارسیکدام شاعر این سطر را سرود: «مانند ابری تنها سرگردان بودم» (I wandered lonely as a cloud)؟ A: لرد بایرون B: ویلیام بلیک C: ویلیام وردزورث D: ویلفرد اوون
شعر The Daffodils وردزورث است. او شاعر طبیعت بود و ابر و نرگس هر دو بخشی از طبیعتاند. بایرون She Walks in Beauty را نوشت، بلیک The Tyger را، و اوون درباره جنگ جهانی اول نوشت.
مرور: چه کسانی هم‌دوره بودند؟
قرار دادن آهنگسازان، نقاشان و نویسندگان این فصل روی یک خط زمانی به خاطر سپردنشان را آسان‌تر می‌کند. برای نمونه، جین آستین، ترنر و کانستبل با فاصله حدود یک سال از هم به دنیا آمدند، و الگار، هولست و کانن دویل همه تا دهه 1930 زنده بودند.
هر نوار طول عمر یک نفر را نشان می‌دهد و یک اثر معروف کنارش آمده است. پس‌زمینه به دوره‌های استوارت، جورجی و ویکتوریایی و سال‌های 1901 به بعد تقسیم شده است. نوار هندل از سال 1685، سال تولد او، شروع می‌شود. پیکان یعنی آن شخص هنگام انتشار راهنما هنوز زنده بوده است.
خلاصه فصل
پرامز
فصل هشت‌هفته‌ای تابستانی موسیقی ارکستری؛ از 1927 زیر نظر بی‌بی‌سی؛ شب آخر در تالار سلطنتی آلبرت است و از تلویزیون پخش می‌شود
Beowulf، Sir Gawain، شکسپیر (سونت 14 سطر دارد)، میلتون (Paradise Lost)، وردزورث، اسکات، اوون و ساسون (جنگ جهانی اول)؛ گوشه شاعران در کلیسای وست‌مینستر است
