بارها در آزمون آمده است

کنوانسیون اروپایی حقوق بشر: نوشته‌شده با کمک بریتانیا

پس از جنگ جهانی دوم، کشورهای اروپا می‌خواستند مطمئن شوند که بی‌رحمی‌هایی که در جنگ دیده شد دیگر هرگز تکرار نشود. در سال 1949، ده کشور اروپای غربی در لندن پیمانی امضا کردند که شورای اروپا (Council of Europe) را پدید آورد. یکی از نخستین کارهای بزرگ این شورا نوشتن کنوانسیونی برای حمایت از حقوق بشر بود.

نام کامل آن «کنوانسیون حمایت از حقوق بشر و آزادی‌های بنیادین» (Convention for the Protection of Human Rights and Fundamental Freedoms) است، اما معمولاً به آن کنوانسیون اروپایی حقوق بشر (European Convention on Human Rights) می‌گویند. دیپلمات‌ها و حقوق‌دانان بریتانیایی نقش مهمی در نوشتن آن داشتند و دیوید ماکسول فایف (David Maxwell Fyfe)، که معاون دادستان ارشد بریتانیا در دادگاه‌های نورنبرگ بود، یکی از آن‌ها بود. در سال 1950، بریتانیا جزو نخستین کشورهایی بود که آن را امضا کردند.

امضا در 4 نوامبر 1950 در رم انجام شد، اما امضا فقط گام اول است: هر کشور پس از آن باید پیمان را «تصویب» (ratify) کند، یعنی آن را از راه روال‌های خودش به‌طور رسمی بپذیرد. بریتانیا این کار را به‌سرعت، در 8 مارس 1951، در دوران دولت حزب کارگر (Labour) به رهبری کلمنت اتلی (Clement Attlee) انجام داد. کنوانسیون در سپتامبر 1953، پس از آنکه شمار کافی از کشورها آن را تصویب کردند، لازم‌الاجرا شد.