1603 تا 1640

پادشاه در برابر پارلمان: حق الهی پادشاهان

داستان 2 از 10

در انگلستانِ اوایل قرن هفدهم، کشمکشی بزرگ شکل می‌گرفت: چه کسی واقعاً کشور را اداره می‌کرد، پادشاه یا پارلمان؟ الیزابت اول در کنار آمدن با پارلمان بسیار ماهر بود. او می‌دانست چگونه میان خواسته‌های خودش، خواسته‌های مجلس اعیان (House of Lords) و خواسته‌های مجلس عوام (House of Commons) راهی بیابد، آن هم در زمانی که مجلس عوام روزبه‌روز پروتستان‌تر می‌شد.

جیمز اول و پسرش چارلز اول چنین مهارتی نداشتند. هر دو به حق الهی پادشاهان (Divine Right of Kings) باور داشتند: این اندیشه که خود خدا پادشاه را برمی‌گزیند، پس پادشاه برای هیچ کاری به اجازه پارلمان نیاز ندارد.

چارلز اول که پادشاه انگلستان، ولز، ایرلند و اسکاتلند شد، درست به همین شیوه حکومت کرد. وقتی پارلمان با سیاست‌های دینی و خارجی او مخالفت کرد، او به سادگی دیگر پارلمان را فرا نخواند. او 11 سال هر راهی را که به فکرش می‌رسید آزمود تا بدون تأیید پارلمان پول جمع کند، تا اینکه ناآرامی در اسکاتلند او را ناچار کرد دوباره پارلمان را فرا بخواند.

چهره‌نگاره سه‌گانه چارلز اول اثر ون‌دایک: یک چهره از چپ، از روبه‌رو و از راست در یک نقاشی — چهره‌نگاره سه‌گانه چارلز اول اثر آنتونی ون‌دایک، 1635 تا 1636. این نقاشی به رم فرستاده شد تا پیکرتراش، برنینی، از روی آن نیم‌تنه‌ای مرمرین از پادشاه بتراشد. نقاشی: Anthony van Dyck، Royal Collection، public domain، از طریق Wikimedia Commons

آزمونک

James I and Charles I shared a belief that led Charles I to try to govern without Parliament. What was it called?

پرسش به فارسی

جیمز اول و چارلز اول باوری مشترک داشتند که چارلز اول را به تلاش برای حکومت بدون پارلمان کشاند. نام این باور چه بود؟
A: حاکمیت قانون
B: هابیاس کورپوس (حق رسیدگی دادگاه به بازداشت)
C: حق الهی پادشاهان
D: پادشاهی مشروطه

فهرست دوره: 1600 تا 1700