1870 تا 1928

حق رأی زنان: 1918 و 1928

پیش از 1870، هر چه زن درمی‌آورد یا داشت، از لحظه ازدواج از آنِ شوهرش می‌شد. قوانینی که در سال‌های 1870 و 1882 تصویب شد به زنان شوهردار اجازه داد درآمد و دارایی خود را نگه دارند. از اواخر دهه 1800 تا اوایل دهه 1900، شمار روزافزونی از زنان برای حقوق بیشتر، و بیش از همه برای حق رأی، مبارزه و تظاهرات کردند. آن‌ها به سافرجت‌ها (suffragettes) معروف شدند.

شناخته‌شده‌ترین رهبر آن‌ها املین پنکهرست (Emmeline Pankhurst، 1858 تا 1928) بود که در منچستر به دنیا آمد. او در سال 1889 «اتحادیه حق رأی زنان» (Women's Franchise League) را بنیان گذاشت که برای حق رأی زنان شوهردار در انتخابات محلی مبارزه می‌کرد. در سال 1903 او در راه‌اندازی WSPU (Women's Social and Political Union، اتحادیه اجتماعی و سیاسی زنان) کمک کرد؛ نخستین گروهی که اعضایش را سافرجت می‌نامیدند. آن‌ها با شکستن آگاهانه قانون (نافرمانی مدنی) اعتراض می‌کردند: خود را به نرده‌ها زنجیر می‌کردند، شیشه‌ها را می‌شکستند و ساختمان‌ها را به آتش می‌کشیدند. بسیاری از آن‌ها، از جمله خود پنکهرست، دست به اعتصاب غذا زدند.

نقطه عطف واقعی جنگ جهانی اول بود. در جریان جنگ، شمار عظیمی از زنان در کارخانه‌ها کار کردند، آمبولانس راندند و روی زمین کشاورزی کردند، و کشور را سرپا نگه داشتند. وقتی جنگ تمام شد، سرانجام حق رأی به دست آوردند، اما در دو مرحله:

پنکهرست در سال 1928 درگذشت، تنها چند هفته پیش از آنکه زنان با همان شرایط مردان حق رأی به دست آورند.

نخستین زنی که در انتخابات 1918 به مجلس عوام (House of Commons) راه یافت، هرگز کرسی‌اش را اشغال نکرد. او کنستانس مارکیویچ (Constance Markievicz) از ایرلند و عضو شین فین (Sinn Féin) بود، حزبی که خواهان استقلال ایرلند بود، و او از نشستن در لندن خودداری کرد. نخستین زنی که در مجلس عوام نشست، نانسی استور (Nancy Astor) بود که در سال 1919 انتخاب شد.

فهرست دوره: 1900 تا 1930