1603–1640
Król kontra parlament: boskie prawo królów
W Anglii na początku XVII wieku narastał wielki spór o to, kto naprawdę sprawuje władzę: król czy parlament. Elżbieta I bardzo zręcznie radziła sobie z parlamentem. Umiała lawirować między tym, czego chciała ona, czego chciała Izba Lordów (House of Lords) i czego chciała Izba Gmin (House of Commons), w miarę jak Izba Gmin stawała się coraz bardziej protestancka.
Jakub I i jego syn Karol I (Charles I) nie byli tak zręczni. Obaj wierzyli w boskie prawo królów (Divine Right of Kings): przekonanie, że to sam Bóg wybiera króla, więc król nie potrzebuje zgody parlamentu na nic, co robi.
Karol I, który został królem Anglii, Walii, Irlandii i Szkocji, rządził właśnie w ten sposób. Kiedy parlament nie zgadzał się z jego polityką religijną i zagraniczną, po prostu przestał go zwoływać. Przez 11 lat próbował wszelkich sposobów, by zdobyć pieniądze bez zgody parlamentu, aż kłopoty w Szkocji zmusiły go do ponownego zwołania parlamentu.
Quiz
James I and Charles I shared a belief that led Charles I to try to govern without Parliament. What was it called?
Pytanie po polsku
Jakub I i Karol I wyznawali wspólne przekonanie, które skłoniło Karola I do prób rządzenia bez parlamentu. Jak się ono nazywało?A: Rządy prawa
B: Habeas corpus
C: Boskie prawo królów
D: Monarchia konstytucyjna
Boskie prawo królów to przekonanie, że króla wybiera sam Bóg, więc król nie potrzebuje zgody parlamentu. Karol I działał zgodnie z nim i rządził bez parlamentu przez 11 lat. Monarchia konstytucyjna to przeciwna idea, która pojawiła się dopiero po 1688 roku. Habeas corpus to ustawa z 1679 roku przeciwko bezprawnemu więzieniu, a rządy prawa (rule of law) oznaczają, że wszyscy, łącznie z królem, muszą przestrzegać prawa.