18. yüzyıl–1833

Köle ticareti ve ona son verme mücadelesi

Britanya'nın ticari büyümesinin ve zenginliğinin bir kısmı köle ticaretine dayanıyordu. Britanya'nın kendi içinde kölelik yasadışıydı, ama 18. yüzyıla gelindiğinde denizaşırı köle ticareti, başta Britanya ve Kuzey Amerika'daki kolonileri tarafından yürütülen yerleşik bir sektör haline gelmişti.

Köleleştirilen insanların çoğu Batı Afrika'dan getiriliyordu. İngiliz gemilerine tıkıştırılıp korkunç koşullarda Amerika'ya ve Karayipler'e taşınıyor, orada tütün ve şeker plantasyonlarında zorla çalıştırılıyorlardı. Yaşam ve çalışma koşulları berbattı. Pek çoğu kaçmaya çalıştı, bazıları da sahiplerine karşı ayaklandı.

18. yüzyılın sonlarında Quakers (Quaker'lar) köleliğe karşı ilk resmî grupları kurdu ve Parlamentodan köleliği yasaklamasını istedi. Evanjelik bir Hristiyan ve Parlamento üyesi olan William Wilberforce, diğer kölelik karşıtlarıyla (abolitionists, köleliğin kaldırılması için mücadele edenler) birlikte çalıştı ve halkın köle ticaretine bakışını değiştirmeye yardım etti.

• 1807: İngiliz gemileri ya da İngiliz limanları kullanılarak köle alıp satmak yasadışı hale geldi.
• 1833: Emancipation Act (Özgürleşme Yasası) Britanya İmparatorluğu'nun her yerinde köleliğe son verdi. Royal Navy (Kraliyet Donanması) da başka ülkelerin köle gemilerini durdurdu, gemideki insanları özgür bıraktı ve köle tüccarlarını cezalandırdı.

1833'ten sonra Britanya, özgürlüğüne kavuşan kölelerin yerini almaları için Hindistan'dan ve Çin'den 2 milyon işçi getirdi. Bu işçiler şeker plantasyonlarında çalışmak üzere Karayipler'e, madenlerde çalışmak üzere Güney Afrika'ya, demiryolu yapmak üzere Doğu Afrika'ya ve orduda görev yapmak üzere Kenya'ya gönderildi.

Dönem içeriği: 1700 – 1800