1689 تا 1695

منشور حقوق: آغاز پادشاهی مشروطه

پس از انقلاب شکوهمند (Glorious Revolution)، هنگام تاج‌گذاری ویلیام سوم و مری دوم، اعلامیه حقوق (Declaration of Rights) خوانده شد. این اعلامیه تأیید کرد که پادشاه دیگر نمی‌تواند بدون موافقت پارلمان مالیات بگیرد یا دادگاه‌ها را اداره کند. از آن پس قدرت به شیوه‌ای بسیار متفاوت میان تاج و تخت و پارلمان تقسیم شد و هرگز به حالت پیشین بازنگشت.

سپس منشور حقوق (Bill of Rights) در 1689 آنچه را پارلمان حق داشت و حد قدرت پادشاه را در قانون ثبت کرد:

پارلمان تعیین می‌کند چه کسی می‌تواند پادشاه باشد، و پادشاه باید پروتستان باشد

دست‌کم هر 3 سال یک بار باید پارلمان تازه‌ای انتخاب شود

پادشاه باید هر سال از پارلمان بخواهد بودجه ارتش و نیروی دریایی را تصویب کند

نتیجه: پادشاه به وزیرانی نیاز دارد که بتوانند اکثریت آرا را در هر دو مجلس به دست آورند

ویگ‌ها و توری‌ها: آغاز سیاست حزبی

در پارلمان دو گروه اصلی شکل گرفت: ویگ‌ها (Whigs) و توری‌ها (Tories). سیاست حزبی از همین‌جا آغاز شد. حزب محافظه‌کار (Conservative Party) امروزی هنوز هم گاهی «توری‌ها» نامیده می‌شود.

هر دو نام در آغاز ناسزاهایی بودند که دشمنانشان به کار می‌بردند. گفته می‌شود «ویگ» از واژه‌ای اسکاتلندی برای پرسبیتری‌های شورشی می‌آید و «توری» از واژه‌ای ایرلندی به معنای یاغی یا راهزن. هر دو گروه پس از آنکه مدتی طولانی با این نام‌ها خوانده شدند، خودشان با افتخار آن‌ها را به کار بردند.

مطبوعات آزاد و پادشاهی مشروطه

سال‌های پس از 1688 برای مطبوعات آزاد، یعنی روزنامه‌ها و دیگر نوشته‌های چاپی که دولت آن‌ها را کنترل نمی‌کند، هم اهمیت زیادی داشت. از 1695 هر کسی می‌توانست بدون گرفتن مجوز از دولت روزنامه منتشر کند و شمار روزنامه‌ها به سرعت افزایش یافت.

قوانین تازه پس از 1688 سرآغاز پادشاهی مشروطه (constitutional monarchy) بود؛ نظامی که در آن پادشاه یا ملکه باید در چارچوب محدودیت‌هایی که پارلمان تعیین می‌کند حکومت کند. پادشاه همچنان اهمیت زیادی داشت، اما نمی‌توانست سیاست یا اقدامی را که پارلمان با آن مخالف بود به زور پیش ببرد. پس از ویلیام سوم، وزیران پادشاه کم‌کم از خود پادشاه قدرتمندتر شدند.

اما این هنوز دموکراسی امروزی نبود. شمار بسیار کمی از مردم می‌توانستند به نمایندگان پارلمان رأی بدهند: تنها مردانی که مقدار معینی دارایی داشتند، و زنان اصلاً حق رأی نداشتند. در برخی مناطق یک خانواده ثروتمند تعیین می‌کرد چه کسی انتخاب شود؛ این کرسی‌ها را «حوزه‌های جیبی» (pocket boroughs) می‌نامیدند. در کرسی‌های دیگر تقریباً هیچ‌کس حق رأی نداشت؛ این‌ها را «حوزه‌های پوسیده» (rotten boroughs) می‌نامیدند.

مشهورترین حوزه پوسیده اولد سارم (Old Sarum) نزدیک سالزبری (Salisbury) بود. تقریباً هیچ‌کس آنجا زندگی نمی‌کرد: تنها تپه‌ای متروک و چند زمین‌دار که حق رأی داشتند. با این حال، تا وقتی قانون اصلاحات (Reform Act) در 1832 آن را لغو کرد، دو نماینده به پارلمان می‌فرستاد.

فهرست دوره: 1600 تا 1700