1947 – lata 60. XX wieku

Od imperium do Wspólnoty Narodów

Po drugiej wojnie światowej, gdy w kraju budowano państwo opiekuńcze, za granicą Imperium Brytyjskie (British Empire) zaczęło się rozpadać. W 1947 roku Wielka Brytania przyznała niepodległość dziewięciu krajom, wśród nich Indiom, Pakistanowi i Cejlonowi (dzisiejszej Sri Lance). (Podręcznik podaje dla Cejlonu rok 1947; w rzeczywistości Cejlon uzyskał niepodległość w lutym 1948 roku. Na teście odpowiadaj tak, jak podaje podręcznik.) W ciągu kolejnych 20 lat niepodległość uzyskały także kolonie w Afryce, na Karaibach i na Pacyfiku.

W tym samym okresie Wielka Brytania zbudowała własną bombę atomową. Przystąpiła też do NATO (Organizacji Traktatu Północnoatlantyckiego, North Atlantic Treaty Organization), nowego sojuszu utworzonego, by chronić swoich członków przed atakiem Związku Radzieckiego i jego sojuszników.

W latach 1951–1964 rządzili konserwatyści (Conservatives). W latach 50. gospodarka się odbudowała, a życie ludzi pracy stale się poprawiało. Premier Harold Macmillan wygłosił słynne przemówienie o „wietrze zmian (wind of change)”, dotyczące dekolonizacji (uzyskiwania niepodległości przez kolonie) i niepodległości krajów imperium.

Macmillan wygłosił to przemówienie w lutym 1960 roku przed parlamentem Republiki Południowej Afryki w Kapsztadzie. Stojąc przed rządem, który stosował apartheid (rozdzielanie ludzi według rasy), powiedział, że przez cały kontynent wieje „wiatr zmian” afrykańskiej świadomości narodowej i że trzeba to zaakceptować, czy się to komuś podoba, czy nie. Słuchacze nie byli zachwyceni.

Spis treści epoki: 1930–1950