1948 – lata 70. XX wieku

Migracje po wojnie: wspólna odbudowa Wielkiej Brytanii

Historia 10 z 10

Po drugiej wojnie światowej, choć Imperium Brytyjskie stopniowo się rozpadało, Wielka Brytania szukała za granicą pomocy w kraju. Odbudowa po wojnie była ogromnym zadaniem, a w kraju poważnie brakowało rąk do pracy. Pierwszym krokiem rządu było zaproszenie do pomocy pracowników z Irlandii i innych części Europy. W 1948 roku do pracy zaproszono również mieszkańców Indii Zachodnich (West Indies), czyli Karaibów.

W latach 50. nadal brakowało pracowników, więc z powodów gospodarczych kraj dalej zachęcał ludzi do przyjazdu. Wiele branż szukało pracowników za granicą. Na przykład:

W Indiach Zachodnich otwarto biura rekrutacyjne, które szukały kierowców autobusów.
Firmy tekstylne i inżynieryjne z regionu Midlands i północnej Anglii wysyłały ludzi do Indii i Pakistanu, by tam szukać pracowników.

Przez mniej więcej 25 lat wiele osób przyjechało z Indii Zachodnich, Indii i Pakistanu, a później także z Bangladeszu, by pracować i zamieszkać w Wielkiej Brytanii.

Jednak pod koniec lat 60. rząd uchwalił nowe przepisy ograniczające imigrację. Od tej pory osoby, które chciały zamieszkać w Wielkiej Brytanii, musiały mieć z nią bliskie związki przez urodzenie lub pochodzenie rodziny, i liczba przyjeżdżających spadła. Mimo to na początku lat 70. Wielka Brytania przyjęła 28 000 osób pochodzenia indyjskiego wydalonych z Ugandy. Zmuszono je do wyjazdu w 1972 roku, kiedy dyktator Ugandy Idi Amin nakazał wszystkim mieszkającym tam Azjatom opuścić kraj w ciągu 90 dni. Wielu z nich miało brytyjskie paszporty, a wielu osiedliło się w miastach takich jak Leicester i od zera zbudowało własne firmy.

Zdjęcie: statek pasażerski HMT Empire Windrush — *Empire Windrush*, statek, który w 1948 roku przywiózł do Wielkiej Brytanii pierwszą dużą grupę migrantów z Karaibów. Zawinął do Tilbury, na wschód od Londynu, 22 czerwca 1948 roku, a większość z ponad tysiąca jego pasażerów pochodziła z Karaibów. Osoby, które przeniosły się z Karaibów do Wielkiej Brytanii między 1948 rokiem a początkiem lat 70., nazwano „pokoleniem Windrush” (Windrush generation). Od 2018 roku 22 czerwca obchodzony jest co roku jako Dzień Windrush (Windrush Day). Zdjęcie: Royal Navy official photographer, domena publiczna, za pośrednictwem Imperial War Museums (IWM) i Wikimedia Commons

Najważniejsze

Po wojnie brakowało pracowników. Rząd najpierw poprosił o pomoc w odbudowie pracowników z Irlandii i innych części Europy.
W 1948 roku mieszkańców Indii Zachodnich zaproszono do pracy w Wielkiej Brytanii.
Lata 50.: biura rekrutacyjne w Indiach Zachodnich szukały kierowców autobusów; firmy tekstylne i inżynieryjne z Midlands i północnej Anglii wysyłały rekruterów do Indii i Pakistanu.
Przez około 25 lat ludzie przyjeżdżali do pracy i osiedlali się, przybywając z Indii Zachodnich, Indii i Pakistanu, a później z Bangladeszu.
Pod koniec lat 60. nowe przepisy ograniczyły imigrację; mimo to na początku lat 70. Wielka Brytania przyjęła 28 000 osób pochodzenia indyjskiego wydalonych z Ugandy.

Quiz

Is the statement below TRUE or FALSE? In the 1950s, recruitment centres in the West Indies looked for people to work as bus drivers in Britain.

Pytanie po polsku

Czy poniższe zdanie jest PRAWDZIWE (TRUE), czy FAŁSZYWE (FALSE)? Zdanie: w latach 50. biura rekrutacyjne w Indiach Zachodnich szukały ludzi do pracy jako kierowcy autobusów w Wielkiej Brytanii.

Spis treści epoki: 1930–1950