1940–1941

Bitwa o Anglię i Blitz

Po upadku Francji w 1940 roku przywódca Niemiec, Adolf Hitler, chciał najechać Brytanię, ale zanim mógł wysłać żołnierzy przez morze, Niemcy musiały opanować niebo. Dlatego niemieckie lotnictwo zaatakowało Brytanię z powietrza. Brytania zaciekle broniła się swoimi myśliwcami i latem 1940 roku wygrała tę kluczową bitwę powietrzną, znaną jako bitwa o Anglię (Battle of Britain). Dwa najważniejsze samoloty RAF (Royal Air Force, Królewskich Sił Powietrznych) to Spitfire i Hurricane, oba zaprojektowane i zbudowane w Brytanii.

Nawet po przegranej bitwie powietrznej niemieckie lotnictwo nadal bombardowało Londyn i inne miasta nocą. Był to Blitz. Coventry zostało niemal całkowicie zniszczone, a inne miasta też mocno ucierpiały, zwłaszcza londyński East End.

Nawet gdy ich domy leżały w gruzach, ludzie w Brytanii wykazali się wielką odwagą i nie dali się złamać. Gdy dziś Brytyjczycy mówią o „the Blitz spirit” („duchu Blitzu”), mają na myśli wzajemną pomoc w trudnych czasach.

Blitz trwał od września 1940 do maja 1941 roku i zginęło w nim ponad 40 000 cywilów. Co noc tysiące londyńczyków schodziły z kocami do stacji metra, by tam spać. Trafiony został także Pałac Buckingham, a królowa Elżbieta (później znana jako Królowa Matka) miała podobno powiedzieć, że teraz może spojrzeć w oczy mieszkańcom zbombardowanego East Endu. Jerzy VI i jego rodzina zostali w Brytanii przez całą wojnę, zamiast wyjechać za granicę.

Pilotów z bitwy o Anglię nazwano „the Few” („nieliczni”), od „so few” ze słynnego zdania premiera Winstona Churchilla. Wielu z nich pochodziło z innych krajów; szczególnie znakomite wyniki miał złożony z polskich pilotów Dywizjon 303 (No. 303 Squadron).

Spis treści epoki: 1930–1950