دهه 1760 تا 1783
از دست رفتن آمریکا: استقلال آمریکا
در قرن هجدهم، در همان حال که امپراتوری بریتانیا در سراسر جهان گسترش می‌یافت، نخستین ناکامی بزرگش را در آمریکای شمالی تجربه کرد. تا دهه 1760 بریتانیا مستعمره‌های بسیاری در آمریکای شمالی داشت. این مستعمره‌ها ثروتمند بودند و بیشتر امورشان را خودشان اداره می‌کردند. خانواده‌های بسیاری از مهاجران نخستین بار برای آزادی دینی از اقیانوس اطلس گذشته بودند. آن‌ها تحصیل‌کرده بودند و به آزادی اهمیت بسیاری می‌دادند.
وقتی دولت بریتانیا کوشید از مستعمره‌ها مالیات بگیرد، مهاجران آن را حمله‌ای به آزادی خود دیدند. شعارشان این بود: «مالیات بدون نمایندگی، نه» (no taxation without representation)؛ یعنی ما در پارلمان بریتانیا کسی را نداریم که از طرف ما سخن بگوید، پس چرا باید مالیات‌هایش را بپردازیم؟ پارلمان کوشید با لغو برخی از مالیات‌ها اوضاع را آرام کند، اما روابط مدام بدتر شد.
گسست نهایی بر سر چای رخ داد. بریتانیا مالیات چای را در مستعمره‌ها نگه داشته بود، و در دسامبر 1773 گروهی از معترضان در بوستون (Boston) که خود را به شکل بومیان آمریکا درآورده بودند، سوار کشتی‌های کمپانی هند شرقی (East India Company) در بندر شدند و هر 342 صندوق چای را به دریا ریختند. این رویداد با نام مهمانی چای بوستون (Boston Tea Party) مشهور شد. دولت بریتانیا در پاسخ بندر بوستون را بست و کنترل خود بر مستعمره‌ها را سخت‌تر کرد، و همین تنها مهاجران بیشتری را به سوی شورشیان راند. در سال 1775 در ماساچوست (Massachusetts) میان سربازان بریتانیایی و شبه‌نظامیان مستعمره‌ها جنگ درگرفت و جنگ استقلال آمریکا آغاز شد.
در 4 ژوئیه 1776، 13 مستعمره در آمریکای شمالی اعلام استقلال کردند و گفتند مردم حق دارند دولت خودشان را برپا کنند؛ 4 ژوئیه هنوز روز ملی ایالات متحده است. سرانجام مهاجران ارتش بریتانیا را شکست دادند و در سال 1783 بریتانیا استقلال آن‌ها را به رسمیت شناخت.