1832 تا 1867

به دست آوردن حق رأی: از چند مرد ثروتمند تا مردمی بیشتر

انقلاب صنعتی شهرها را پر از جمعیت کرده بود، اما قواعد اینکه چه کسی می‌تواند رأی دهد در صد سال تقریباً تغییری نکرده بود. در قرن هجدهم فقط مردانی که مقدار معینی دارایی داشتند می‌توانستند رأی دهند و زنان اصلاً حق رأی نداشتند. برخی حوزه‌های رأی‌گیری در دست یک خانواده ثروتمند بودند؛ این‌ها را «حوزه‌های جیبی» (pocket boroughs) می‌نامیدند. برخی دیگر تقریباً هیچ رأی‌دهنده‌ای نداشتند؛ این‌ها «حوزه‌های پوسیده» (rotten boroughs) بودند.

طبقه متوسط در شهرهای صنعتی قدرتمندتر شد و شروع کرد به خواستن سهم بیشتری در سیاست. قانون اصلاحات (Reform Act) سال 1832 شمار کسانی را که می‌توانستند رأی دهند بسیار افزایش داد. این قانون حوزه‌های جیبی و پوسیده قدیمی را برچید و به شهرها کرسی‌های بیشتری در پارلمان داد. از آن پس، قدرت سیاسی برای همیشه از روستا به شهرها منتقل شد. اما حق رأی هنوز به داشتن دارایی بستگی داشت، پس مردم طبقه کارگر هنوز نمی‌توانستند رأی دهند.

چارتیست‌ها (Chartists) دادخواست‌هایی به پارلمان بردند و خواستند به طبقه کارگر و دیگر کسانی که دارایی نداشتند حق رأی داده شود. در آغاز به نظر می‌رسید شکست خورده‌اند، اما در سال 1867 قانون اصلاحات دیگری به شهرها کرسی‌های بیشتری داد و مقدار دارایی لازم برای رأی دادن را پایین آورد. با این همه، بیشتر مردان هنوز حق رأی نداشتند و هیچ زنی نمی‌توانست رأی دهد.

با افزایش شمار رأی‌دهندگان، سیاستمداران دریافتند که باید دل مردم را به دست آورند، و حزب‌های سیاسی شروع به سازمان‌دهی کردند تا به رأی‌دهندگان عادی دسترسی پیدا کنند. حق رأی همگانی (Universal suffrage)، یعنی حق رأی برای هر مرد و زن بزرگسال، تنها در قرن بیستم به دست آمد. برای اینکه بدانید زنان چگونه گام‌به‌گام حق رأی به دست آوردند، داستان حق رأی زنان: 1918 و 1928 را ببینید.

فهرست دوره: 1800 تا 1900