قرن‌های دوازدهم تا پانزدهم

جنگ در بیرون از کشور: جنگ‌های صلیبی و جنگ صدساله

انگلیسی‌ها در آن سوی دریا هم می‌جنگیدند. بسیاری از شوالیه‌ها به جنگ‌های صلیبی (Crusades) پیوستند، جنگ‌هایی که در آن مسیحیان سراسر اروپا می‌کوشیدند سرزمین مقدس را به دست بگیرند.

پادشاهان انگلستان در جنگ صدساله (Hundred Years War) با فرانسه هم جنگیدند. فریب نامش را نخورید: این جنگ در واقع 116 سال طول کشید. مشهورترین نبردش در سال 1415 در آژنکور (Agincourt) رخ داد. در آنجا هنری پنجم (Henry V) شاه پیروز شد، با اینکه ارتش فرانسه بسیار بزرگ‌تر از ارتش او بود. با این حال، تا دهه 1450 انگلیسی‌ها کم‌وبیش از فرانسه بیرون رفته بودند.

پس از پیروزی بزرگ آژنکور، انگلستان برای مدتی بخش بزرگی از شمال فرانسه را در دست داشت، تا اینکه دختری روستایی مسیر جنگ را برگرداند. نام او ژاندارک (Joan of Arc) بود، و می‌گفت صدای خدا را می‌شنود که به او می‌گوید فرانسه را نجات دهد. در سال 1429، در حدود 17 سالگی، سپاهی را رهبری کرد که محاصره اورلئان (Orléans) را شکست، سپس ولیعهد فرانسه را به رنس (Reims) برد تا با نام شارل هفتم (Charles VII) تاج‌گذاری کند. سال بعد او اسیر شد و به انگلیسی‌ها سپرده شد، و در سال 1431، تنها در حدود 19 سالگی، به اتهام بدعت در روآن (Rouen) در آتش سوزانده شد. پس از مرگ او جنگ همچنان به زیان انگلستان پیش رفت. بیش از بیست سال بعد کلیسا پرونده او را دوباره بررسی کرد و او را بی‌گناه اعلام کرد، و در سال 1920 او قدیس شناخته شد.

در آن زمان هیچ‌کس آن را جنگ صدساله نمی‌نامید. نویسندگان فرانسوی تازه در سده نوزدهم این نام را ساختند، و «جنگ‌های گل سرخ» هم مدت‌ها بعد نام‌گذاری شد؛ مردمی که در آن دوران زندگی می‌کردند فقط احساس می‌کردند جنگ هرگز تمام نمی‌شود. شاید در اینترنت هم خوانده باشید که نشانه بی‌ادبانه «V» با دو انگشت از کمانداران انگلیسی آغاز شد، که همان انگشت‌هایی را تکان می‌دادند که گویا فرانسوی‌ها از کمانداران اسیر می‌بریدند. این داستانی پرطرفدار است، اما هیچ سندی از آن زمان آن را تأیید نمی‌کند، پس به احتمال زیاد افسانه‌ای است که بعدها ساخته شد.

فهرست دوره: 1200 تا 1400