دهه 1970

دهه 1970: گرفتاری اقتصادی و «آشوب‌ها»

در دهه‌های 1950 و 1960 بیشتر مردم به شغل ثابت و دستمزدهای رو به افزایش عادت کرده بودند. در اواخر دهه 1970، رونق طولانی پس از جنگ به پایان رسید. قیمت‌ها و هزینه مواد خام به‌سرعت بالا رفت و ارزش پوند در برابر پول‌های دیگر مدام تغییر می‌کرد. این وضع به مشکلات تراز پرداخت‌ها (balance of payments) انجامید: ارزش کالاهایی که بریتانیا از خارج می‌خرید بیشتر از ارزش کالاهایی بود که به خارج می‌فروخت.

بسیاری از صنایع و خدمات گرفتار اعتصاب شدند و رابطه میان اتحادیه‌های کارگری (trade unions) و دولت پرتنش شد. برخی مردم احساس کردند که اتحادیه‌ها بیش از حد قدرت دارند و به کشور آسیب می‌زنند.

دو زمستان از همه برجسته‌تر بودند. در اوایل 1974، اعتصاب معدنچیان به کمبود برق انجامید و کسب‌وکارها فقط سه روز در هفته اجازه استفاده از برق داشتند؛ این وضع به «هفته سه‌روزه» (Three-Day Week) معروف شد. در زمستان 1978 به 1979 موجی از اعتصاب‌های بزرگ به راه افتاد. زباله‌ها در خیابان‌ها تلنبار شد و کسی نبود که آنها را جمع کند، و روزنامه‌ها با وام گرفتن عبارتی از شکسپیر آن را «زمستان نارضایتی» (Winter of Discontent) نامیدند. این رویدادها به هموار شدن راه انتخاب مارگارت تاچر در 1979 کمک کرد.

دهه 1970 همچنین بدترین سال‌های درگیری در ایرلند شمالی بود. کسانی که می‌خواستند ایرلند شمالی به جمهوری ایرلند بپیوندد و کسانی که می‌خواستند در بریتانیا بماند، درگیر کشمکشی طولانی بودند که به «آشوب‌ها» (the Troubles) معروف است. در 1972 دولت بریتانیا پارلمان ایرلند شمالی را تعلیق کرد و اداره ایرلند شمالی را مستقیماً از لندن آغاز کرد. در دهه‌های پس از 1969، حدود 3,000 نفر در خشونت‌های ایرلند شمالی کشته شدند.

همین دهه به ایرلند شمالی یک قهرمان ورزشی هم داد که مردم برایش هورا بکشند: مری پیترز (Mary Peters). او در منچستر به دنیا آمد و در کودکی به ایرلند شمالی رفت. در 1972 در رشته پنج‌گانه (pentathlon؛ یک مسابقه متشکل از پنج رشته دوومیدانی) مدال طلای المپیک را برد. پس از آن برای دوومیدانی محلی پول جمع کرد، مدیر تیم المپیک زنان بریتانیا شد و همچنان برای ترویج ورزش و گردشگری در ایرلند شمالی کار کرد. به خاطر این کارها در سال 2000 عنوان «دیم» (Dame) به او داده شد.

فهرست دوره: 1950 تا 2000