1637 تا 1642
جنگ داخلی انگلستان
چارلز اول (Charles I)، پادشاهی که به حق الهی پادشاهان (Divine Right of Kings) باور داشت، روزبه‌روز بیشتر با پارلمان درگیر می‌شد. جرقه نهایی یک کتاب دعا بود. چارلز اول می‌خواست مراسم کلیسای انگلستان (Church of England) تشریفات بیشتری داشته باشد، پس کتاب دعای (Prayer Book) بازنگری‌شده‌ای را به کار گرفت. او همچنین کوشید کلیسای پرسبیتری (Presbyterian) اسکاتلند را هم به استفاده از آن وادار کند. اسکاتلندی‌ها خشمگین شدند و ارتشی گرد آوردند.
وقتی کتاب دعای تازه نخستین بار در 1637 در کلیسای جامع سنت جایلز (St Giles' Cathedral) در ادینبرو (Edinburgh) به کار رفت، مراسم به آشوب کشید. بنا بر داستانی مشهور، زنی فروشنده در بازار به نام جنی گدس (Jenny Geddes) چنان خشمگین شد که چهارپایه‌اش را به سوی کشیش پرتاب کرد. تاریخ‌نگاران مطمئن نیستند که او اصلاً وجود داشته است، پس این احتمالاً یک افسانه است، اما هنوز مجسمه‌ای به یاد او در آن کلیسای جامع هست.
چارلز اول پولی برای هزینه ارتشی در برابر اسکاتلندی‌ها نداشت، پس در 1640 ناچار شد پارلمان را فرا بخواند و از آن پول بخواهد. اما بسیاری از اعضای آن پیوریتن (Puritans) بودند: پروتستان‌هایی که می‌خواستند آموزه‌ها و عبادت دینی سخت‌گیرانه و ساده باشد. آن‌ها اندیشه‌های دینی پادشاه را نمی‌پسندیدند و حتی وقتی ارتش اسکاتلند وارد انگلستان شده بود، پارلمان حاضر نشد به او پول بدهد.
سپس در ایرلند هم شورش درگرفت، چون کاتولیک‌های ایرلند از قدرت روزافزون پیوریتن‌ها هراسیده بودند. پارلمان از این فرصت استفاده کرد و خواستار فرماندهی ارتش انگلستان شد، که بخش بزرگی از قدرت پادشاه را از او می‌گرفت. چارلز از کوره در رفت. او خودش به مجلس عوام رفت تا پنج تن از رهبران پارلمان را بازداشت کند، اما کسی به آن‌ها خبر داده بود و آن‌ها پیش‌تر رفته بودند.
از آن روز تا کنون هیچ پادشاهی پا به درون مجلس عوام نگذاشته است. هر سال در مراسم گشایش رسمی پارلمان (State Opening of Parliament)، مقامی که از سوی پادشاه برای فراخواندن نمایندگان می‌آید و او را «بلک راد» (Black Rod) می‌نامند، به در مجلس عوام می‌رسد و نمایندگان در را محکم به رویش می‌بندند. بلک راد باید سه بار در بزند تا راهش بدهند؛ یادآوری اینکه مجلس عوام اجازه نمی‌دهد پادشاه سرزده وارد شود.
در 1642 میان پادشاه و پارلمان جنگ داخلی درگرفت. کشور به دو جبهه تقسیم شد:
کاوالیرها (Cavaliers)در جبهه پادشاه. آن‌ها را با موهای بلند و فرفری و کلاه‌های پردار به یاد می‌آورند.
کله‌گردها (Roundheads)در جبهه پارلمان. این نام از موهای کوتاهی آمد که برخی از آن‌ها داشتند.
آزمونک
Which TWO statements about the English Civil War are correct?
پرسش به فارسی
کدام دو جمله درباره جنگ داخلی انگلستان درست است؟A: کاوالیرها کسانی بودند که از پادشاه پشتیبانی می‌کردند.
B: کله‌گردها کسانی بودند که از پادشاه پشتیبانی می‌کردند.
C: جنگ در 1745 آغاز شد، وقتی بانی پرنس چارلی در اسکاتلند پیاده شد.
D: کله‌گردها کسانی بودند که از پارلمان پشتیبانی می‌کردند.
کاوالیرها پشتیبان پادشاه بودند و کله‌گردها پشتیبان پارلمان. جنگ در 1642 آغاز شد. تاریخ گزینه C، یعنی 1745، مربوط به خیزش ژاکوبیتها به رهبری بانی پرنس چارلی (Bonnie Prince Charlie) است، یک قرن بعد. یک ترفند برای به خاطر سپردن: «Cavalier» با «cavalry» (سوارهنظام) خویشاوند است، یعنی سربازان سوار بر اسب، مانند شوالیههایی که به پادشاه خدمت می‌کردند.