Często pojawia się na egzaminie

Teatr: West End, „Pułapka na myszy” i pantomima

Większość miast w Wielkiej Brytanii ma teatr – od dużych scen po maleńkie studia. Teatry są ważną częścią lokalnego życia, a spektakle wystawiają zarówno zespoły zawodowe, jak i amatorskie. Szczególnie słynny jest londyński West End (West End), zwany też „Theatreland” (Theatreland), czyli „krainą teatrów”. Kryminał Dame Agathy Christie (Agatha Christie) The Mousetrap („Pułapka na myszy”) jest grany na West Endzie od 1952 roku. Żaden inny spektakl w historii nie miał tak długiej nieprzerwanej pierwszej serii przedstawień.

Na koniec każdego przedstawienia aktorzy proszą widzów, by zachowali w tajemnicy, kto jest mordercą. W 1974 roku sztuka przeniosła się z Ambassadors Theatre do sąsiedniego St Martin's Theatre; ponieważ nie było przerwy, wciąż liczyło się to jako ta sama seria.

Musicale: od Gilberta i Sullivana do Lloyda Webbera

Wielka Brytania ma silną tradycję teatru muzycznego. W XIX wieku Gilbert i Sullivan (Gilbert and Sullivan) napisali wiele oper komicznych, które wyśmiewały popularną kulturę i politykę swoich czasów. Przykłady to HMS Pinafore, The Pirates of Penzance i The Mikado. Zespoły zawodowe i amatorskie wystawiają je do dziś. Większość z nich miała premierę w londyńskim Savoy Theatre, który w 1881 roku jako pierwszy budynek publiczny na świecie został w całości oświetlony światłem elektrycznym.

Nowszym nazwiskiem jest kompozytor Andrew Lloyd Webber (Andrew Lloyd Webber), którego musicale odniosły sukces na całym świecie. Z autorem tekstów piosenek Timem Rice'em (Tim Rice) napisał Jesus Christ Superstar i Evita, a do jego innych spektakli należą Cats i The Phantom of the Opera („Upiór w operze”).

Pantomima i Edinburgh Fringe

Bardzo brytyjską tradycją jest pantomima (pantomime), która nie ma tu nic wspólnego z teatrem bez słów. W okresie Bożego Narodzenia wiele teatrów wystawia „panto”: lekką komedię z piosenkami, opartą na baśni i przeznaczoną dla całej rodziny. Jedną z tradycyjnych postaci jest Dame (the Dame), starsza kobieta grana przez mężczyznę. Często występuje też udawany koń albo udawana krowa, grane przez dwóch aktorów w jednym kostiumie. Od widzów oczekuje się głośnego udziału: kiedy czarny charakter skrada się za bohaterem, wszyscy krzyczą „He's behind you!” („Jest za tobą!”).

Każdego lata stolica Szkocji gości Edinburgh Festival (Edinburgh Festival), który w rzeczywistości jest grupą festiwali sztuki i kultury. Największy i najbardziej znany to Edinburgh Festival Fringe (Edinburgh Festival Fringe), czyli po prostu „the Fringe”. To głównie teatr i komedia, a wiele spektakli ma charakter eksperymentalny. O historii brytyjskiej komedii i komedii telewizyjnej przeczytasz w dziale Czas wolny i miejsca warte zobaczenia.

Fringe zaczął się bez zaproszenia. Kiedy w 1947 roku po raz pierwszy odbył się Edinburgh International Festival, osiem grup teatralnych, których nie zaproszono, przyjechało mimo to i występowało na „fringe”, czyli obrzeżach festiwalu. Stąd też pochodzi określenie „fringe theatre” (mały, eksperymentalny teatr).

Najważniejsze nagrody teatralne to Laurence Olivier Awards (Laurence Olivier Awards), przyznawane co roku w Londynie w kategoriach takich jak najlepszy reżyser, najlepszy aktor i najlepsza aktorka. Nagrody noszą imię sir Laurence'a Oliviera (później lorda Oliviera), brytyjskiego aktora zapamiętanego przede wszystkim z licznych ról w sztukach Szekspira (Shakespeare).

Spis treści rozdziału: Sztuka i kultura